"Κρυφό σχολειό"

Νίκος Σαραντάκος

http://sarantakos.wordpress.com/2013/03/25/kryfosxoleio/

Για το κρυφό σχολειό (που λειτουργούσε ολοφάνερα)

Αναρτήθηκε από τον/την sarant στο 25 Μαρτίου, 2013

  

6 Votes

Θα κλείσω τις φετινές επετειακές αναρτήσεις για την 25η Μαρτίου αναδημοσιεύοντας ένα παλιό άρθρο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, για τον μύθο του Κρυφού Σχολειού, έναν μύθο ο οποίος έχει βέβαια καταρριφθεί προ πολλού, αλλά εξακολουθεί να αναπαράγεται, είτε με την άποψη που προβάλλουν διάφοροι  ότι την ιστορία δεν την μαθαίνουμε από τους ιστορικούς αλλά από τη συλλογική συνείδηση ή από τη γιαγιά μας, είτε με αναθεωρητικές ιστοριογραφικές απόπειρες από χρυσαβγίτες ή καραμπελιάδες. Σε σχέση με αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι το «επάρατο» βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού («της κ. Ρεπούση») δεν αναφέρει τίποτα για το Κρυφό σχολειό, ούτε για να επιβεβαιώσει τον μύθο ούτε για να τον διαψεύσει, πράγμα που αποτελούσε μια οπισθοχώρηση σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο βιβλίο Ιστορίας (δεν θυμάμαι τους συγγραφείς), το οποίο ρητά ανέφερε ότι πρόκειται για μύθο. Tο ισχύον διδακτικό βιβλίο της 6ης Δημοτικού, αυτό που αντικατέστησε το «της Ρεπούση», επιλέγει μια μεσοβέζικη διατύπωση, που μάλλον διαιωνίζει τον μύθο (διότι, αν είναι ακριβής η αναφορά που βρήκα, γράφει ότι το Κρυφό Σχολειό αποτελεί «αποτύπωση στην εθνική συλλογική μνήμη» των δύσκολων συνθηκών για την παιδεία τα πρώτα μετά την Άλωση χρόνια, και παραθέτει τον γνωστό πίνακα του Γύζη και το ποίημα του Πολέμη).

Όταν λέμε ότι το Κρυφό Σχολειό είναι μύθος, δεν αποκλείεται σε τοπικό επίπεδο και για μικρές περιόδους αναστάτωσης (πόλεμοι, εξεγέρσεις) να υπήρξαν προσωρινοί περιορισμοί και απαγορεύσεις, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μαρτυρείται γενικευμένη και μακρόχρονη απαγόρευση εκπαίδευσης. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι τα υποτιθέμενα κρυφά σχολειά άρχισαν να αυξάνονται τις τελευταίες δεκαετίες, όταν, όπως γράφει ο Γιάννης Χάρης, το κάθε ανήλιαγο κελί και η κάθε σπηλιά μετατρέπεται, για τουριστικούς λόγους, σε δήθεν κρυφό σχολειό, κι έτσι τα 10 κρυφά σχολειά της δεκαετίας του 1960 έχουν αισίως ξεπεράσει τα 100 στις μέρες μας!

Φυσικά, το άρθρο του πατέρα μου, που αρχικά είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα “Το φιστίκι” και μετά στον παλιό μου ιστότοπο, δεν κομίζει κάτι το νέο στην ιστορική έρευνα, ανακεφαλαιώνει όμως με ακρίβεια, πιστεύω, την ανασκευή του μύθου του Κρυφού Σχολειού. Στο τέλος τού (σύντομου, έτσι κι αλλιώς) άρθρου προσθέτω όσα γράφει για το θέμα η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ)

Ένα παραμύθι, που μας συνόδεψε από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια ήταν το παραμύθι για το «κρυφό σχολειό». Για το

φεγγαράκι μου λαμπρό
φέγγε μου να περπατώ
να πηγαίνω στο σκολειό
να μαθαίνω γράμματα

και τα λοιπά, που υποτίθεται πως λέγανε τα παιδάκια πηγαίνοντας νύχτα και κρυφά στην Εκκλησιά για να μάθουν γράμματα.

Στην πραγματικότητα όλη η φιλολογία περί κρυφού σχολειού είναι παραμύθι. Κανένας έγκυρος ιστορικός, ούτε ο Παπαρρηγόπουλος, που αφιερώνει στην εποχή της τουρκοκρατίας τους δύο από τους εννέα τόμους της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», ούτε ο Σάθας, εις την «Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα» του, ούτε και η νεώτερη δεκατετράτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών, κάνουν οποιαδήποτε μνεία περί κρυφού σχολειού. Στο τελευταίο μάλιστα σύγγραμμα και συγκεκριμένα στον 10ο τόμο και στη σελίδα 366, οι συντάκτες του σχετικού κεφαλαίου Γ. Ζώρας και Α. Αγγέλου (καθηγητές πανεπιστημίου αμφότεροι), είναι κατηγορηματικοί: «Κρυφό σχολειό δεν υπήρξε, πρόκειται για μύθο», υποστηρίζουν. Το ίδιο είχε πει από τον 19^ο ήδη αιώνα ο Μ. Γεδεών και κατά τον 20ον ο Γιάννης Βλαχογιάννης: «Δεν υπάρχει καμία ιστορική μαρτυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολειού», βεβαιώνει.

Πώς όμως δημιουργήθηκε ο σχετικός μύθος; Κατά τη γνώμη μου οι αιτίες που τον γέννησαν είναι  δύο. Η πρώτη είναι να καταδειχτεί η βαρβαρότητα και ο φωτοσβεστικός ρόλος των Τούρκων κατακτητών και ο δεύτερος να αναδειχτεί ο ρόλος της Εκκλησίας στην πνευματική αναγέννηση του έθνους. Και στις δύο υπάρχει πυρήνας ιστορικής αλήθειας. Λίγες δεκαετίες μετά την Άλωση της Πόλης εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που θα εκδηλωθεί ολοκάθαρα στα επόμενα διακόσια χρόνια. Οι Οθωμανοί παίρνοντας την Πόλη, αναμφισβήτητα κέρδισαν πολλά (λαμπρή και ιστορική πρωτεύουσα, ενοποίηση των ασιατικών και ευρωπαϊκών εδαφών τους κλπ.) έχασαν όμως το σπουδαιότερο: την πολιτιστική παράδοση, που έστω και κουτσουρεμένη επιβίωνε ακόμα στην ετοιμοθάνατη Κωνσταντινούπολη. Απόχτησαν ένα χρυσό κλουβί, χωρίς όμως το καλλικέλαδο πουλί που βρισκόταν μέσα και που πέταξε στη Δύση.

Ως τότε, σε μίμηση και σε αντιπαράθεση με τη φθίνουσα Ρωμανία, η αναπτυσσόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, είχε αξιόλογες επιδόσεις στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόδρομος της Αναγέννησης (και στην Ελλάδα, αλλά και στη Δύση) ο Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης, που τα χρόνια εκείνα, επί Μουράτ, ήταν η πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την Άλωση οι νικητές Οθωμανοί υιοθέτησαν όλα σχεδόν τα ελαττώματα των προκατόχων τους, αλλά τους ξέφυγαν τα προτερήματά τους και κυρίως την έφεση για παιδεία και πολιτισμό.

Τον πρώτον αιώνα μετά το πάρσιμο της Πόλης, οι υπόδουλοι Χριστιανοί, που αποτελούσαν το Ρουμ Μιλέτ (το γένος των Ρωμαίων), πέρασαν από ένα στάδιο πνευματικού και εκπαιδευτικού μουδιάσματος. Οι μεγάλοι δάσκαλοι είχαν φύγει στη Δύση. Καινούργια σχολεία δεν ιδρύθηκαν. Ο αναλφαβητισμός του χριστιανικού πληθυσμού αυξήθηκε κατακόρυφα. Η Εκκλησία όμως, για να λειτουργήσει, είχε ανάγκη από ιερείς, που έπρεπε να ξέρουν στοιχειωδώς να διαβάζουν τα ιερά βιβλία. Έτσι λειτούργησαν μέσα στους ναούς εκκλησιαστικά σχολεία που κατάρτιζαν στοιχειωδώς τους μέλλοντες κληρικούς. Ανεξάρτητα όμως από αυτά τα εκκλησιαστικά φροντιστήρια, σε ορισμένες πόλεις με πρώτη την Αδριανούπολη, εξακολούθησαν να υπάρχουν και να λειτουργούνε σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης. Φυσικά η ποιότητα της εκπαίδευσης αυτής ήταν πολύ χαμηλή και  οι περισσότεροι μαθητές μάθαιναν μόνο να διαβάζουν και να γράφουν. Ιδιαίτερα σχολικά κτίρια ήταν σπάνια ή μικρής χωρητικότητας. Πολύ συχνά οι μαθητές μαζεύονταν στο νάρθηκα των εκκλησιών. Δεν υπήρχαν επίσης διδακτικά βιβλία. Για τη στοιχειώδη εκπαίδευση χρησιμοποιούσαν εκκλησιαστικά βοηθήματα: την Οκτώηχο, το Ψαλτήρι ή τη Σύνοψη. Ίσως εδώ να βρίσκεται ο ιστορικός πυρήνας του μύθου για το κρυφό σχολειό.

Το ουσιαστικό βήμα προόδου στην εκπαίδευση άρχισε να γίνεται από τα μέσα του επόμενου (16^ου) αιώνα. Με κέντρα τη Χίο, που λίγες δεκαετίες πριν ήταν γενοβέζικη κτίση, τη Λέσβο, την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη ιδρύονται πολλά σχολεία, όπου διδάσκουν αξιόλογοι δάσκαλοι. Οι τελευταίοι προέρχονται συνήθως από την βενετοκρατούμενη ακόμη Κρήτη ή τα Επτάνησα και έχουν σπουδάσει σε πανεπιστήμια της Ιταλίας. Σύμφωνα με μαρτυρία  της εποχής το 1586, στην Αθήνα, που ήταν μια μικρή επαρχιακή πόλη, λειτουργούσαν πολλά σχολεία

Έτσι φτάνουμε στις αρχές του 17^ου αιώνα στην εμφάνιση μεγάλων Σχολών, όπως η Σχολή των Κυδωνιών, η Σχολή των Αγράφων, η Ζωσιμαία Σχολή στα Γιάννενα, η Αθωνιάς Σχολή  και άλλες  σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, χώρια το Πατριαρχικό Σχολείο που λειτουργούσε στην Πόλη από τον 16^ο αιώνα. Πολλές από τις σχολές αυτές ήταν πανεπιστημιακού επιπέδου και βέβαια η ύπαρξη και η λειτουργία τους προϋπέθεταν πως υπήρχαν στοιχειώδη και μέσα σχολεία, από τα οποία προέρχονταν οι μαθητές τους. Πρέπει εδώ να τονιστεί πως σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας οι οθωμανικές αρχές δεν έκλεισαν κανένα χριστιανικό σχολείο, ούτε απέρριψαν αίτημα χριστιανικών κοινοτήτων να ανοίξουν σχολείο.

Είναι λοιπόν λογικό πως εκεί που λειτουργούσαν φανερά και ανεμπόδιστα κανονικά σχολεία όλων των βαθμίδων η ύπαρξη «κρυφού σχολειού» περίττευε.

 Και όσα γράφει για το θέμα η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (τόμος 10, σελ. 366-7) σε μεταγραφή δική μου (με σημερινή ορθογραφία, χωρίς σκουληκάκια και πιθανώς με κάποια λαθάκια από το οσιάρισμα).

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΔΟΥΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

H «κάκωσις» του Γένους, καθώς εύστοχα θα χαρακτηρίσει ο Ευγένιος Βούλγαρις την κατάσταση του Ελληνισμού αμέ­σως μετά την Άλωση, δεν αποτελεί απλώς τυπικό χρονικό ό­ριο, για την απαρχή της μελέτης της εκπαιδεύσεως. Η παιδεία δηλαδή του έθνους δεν ήταν με κανένα τρόπο δυνατό να συνεχισθεί αδιατάρακτη, όσο και αν δεχόμαστε πως οι επιπτώσεις μιας πολιτικής μεταβολής δεν είναι άμεσες ή αμέσως εμφανείς στον πνευματικό χώρο. Μπορεί η γενικότερη πνευματική ζωή να φαίνεται πως συνεχίζεται ομαλά· στην πραγματικότητα πρόκειται για επιβιώσεις που η εμβέλειά τους είναι μικρή, όπως θα δούμε παρακάτω.

Στην περίοδο αυτή των επιβιώσεων, για να καλυφθεί το κενό ώς την εποχή που αρχίζει η ανανέωση της νεοελληνικής παι­δείας, στα τέλη περίπου του 16ου αι., τοποθετήθηκε ο μύθος για το Κρυφό Σχολειό. Ότι πρόκειται για μύθο αποδεικνύεται βασικά από το γεγονός ότι δεν υπάρχει «καμιά ιστορική μαρ­τυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη κρυφού σχολείου», όπως υποστήριξε ο Γιάννης Βλαχογιάννης. Το ίδιο υποστήριξε και ο Μανουήλ Γεδεών πιο κατηγορηματικά: «Μέχρι σήμερον ουδαμού ανέγνων εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων βεζύρην ή Αγιάνην εμποδίσαντα σχολείου σύστασιν ή οικοδομήν, τουθ’ όπερ ηδύνατο να συμβεί κατόπιν καταγγελίας Χριστιανού τίνος, απεριτμήτου Τούρκου, καθώς ωνόμαζον αυτούς».

Αν το Κρυφό Σχολειό είχε γίνει για κάποια περίοδο πρα­γματικότητα, σε περιορισμένη έστω έκταση, δεν συνέτρεχε κα­νένας λόγος η σχετική μαρτυρία ή μαρτυρίες να μείνουν σκό­πιμα στην αφάνεια. Θα έπρεπε, αντίθετα, ένα τέτοιο τεκμήριο ζωτικότητος της φυλής και της εθνικής συνειδήσεως —σύμφωνα με την ερμηνεία που θα του δώσουν κατά κανόνα οι μεταγενέ­στεροι— να εξαρθεί με κάθε τρόπο. Αφού λοιπόν η απλή λο­γική μάς οδηγεί να αποκλείσουμε παρόμοιο ενδεχόμενο, ε­κείνο που απομένει να δεχθούμε είναι ότι πιθανόν να βρισκό­μαστε σε μια εξαιρετική — μοναδική ίσως — συμπτωματική εξαφάνιση κάθε σχετικής γραπτής μαρτυρίας. Την έσχατη όμως αυτή υπόθεση έρχεται να αναιρέσει μια άλλη αδιαφιλονίκητη λογική παρατήρηση: Για ποιο λόγο ο Τούρκος να ενοχληθεί από την ύπαρξη σχολείων; Τί είναι εκείνο που θα μπορούσε να τον ανησυχήσει από την ενασχόληση ενός μικρού σχετικά μέρους του πληθυσμού με τα γράμματα; Ασφαλώς η περιορι­σμένη έκταση που μπορούσε να έχει την εποχή εκείνη η καλ­λιέργεια των γραμμάτων δεν θα πρέπει να είχε ως ενδεχόμενο την παραμέληση της καλλιέργειας της γης. Άλλωστε τα γράμ­ματα ήταν απαραίτητα για ένα μόνο μέρος του πληθυσμού, για όσους δηλαδή ασχολούνταν με το εμπόριο, με το οποίο δεν ασχολείτο συστηματικά ο δυνάστης, ή για όσους είχαν σχέση με τον κλήρο. Πρέπει λοιπόν να θεωρηθεί ως φυσικός ο συλλογισμός που διατυπώνεται από τον Μ. Γεδεών, ότι δη­λαδή «η τουρκική κυβέρνησις, ανεχομένη την Χριστιανικήν θρησκείαν, εγίνωσκεν, ότι εις τους ναούς αναγινώσκουσι και ψάλλουσιν οι παπάδες και οι ψάλται, και ότι τα αναγινωσκόμενα και ψαλλόμενα, έπρεπε να διδαχθώσιν εγκαίρως· και συνε­πώς ουδέποτε εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων εμπόδισε την εν νάρθηξι και κελλίοις διδασκαλίαν».

Εκείνο συνεπώς που απομένει ως απάντηση είναι ότι οι Τούρκοι ανησυχούσαν μήπως η παιδεία γίνει κάποια στιγμή δημιουργός φωτισμού και στη συνέχεια αφετηρία, ώστε να καλλιεργηθεί η εθνική συνείδηση. Δεν υπάρχει όμως ούτε σκιά υπόνοιας ότι θα ήταν δυνατόν ο Ασιάτης Τούρκος του 15ου αι. να οδηγηθεί σε μια παρόμοια σκέψη. Για να αναχθούμε λοι­πόν στην εποχή όπου γεννήθηκε ο μύθος, πρέπει να μεταφερθούμε στα χρόνια όπου η αλληλουχία παιδεία – εθνική αποκα­τάσταση είχαν γίνει κοινή συνείδηση σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι δυνατή η παρθενογένεση του θέματος είτε από παρε­ξήγηση είτε από σκοπιμότητα. Αυτή ή εποχή είναι ο Αγώνας, κατά τον οποίο παρουσιάζεται σε μια πρωτογενή μορφή ο μύ­θος. Η εθνική σκοπιμότητα παίζει εδώ τον πρώτο ρόλο· η συνέχεια είναι εύκολη. Από τη στιγμή όπου το γενικό αυτό κλίμα δημιουργεί την κατάλληλη προϋπόθεση, ώστε να προ­κύψουν από ανάλογες ψυχολογικές προϋποθέσεις όμοιες μαρ­τυρίες — πράγμα που βεβαιώνει την παρθενογένεση του μύ­θου —, να προστεθούν άλλα συγγενή στοιχεία, καθώς το γνω­στό τραγουδάκι για  το  φεγγαράκι, ή φαντασιώσεις ιστορικών της παιδείας οι οποίοι, αδιαφορώντας για την αληθοφάνεια των πραγμάτων, ηδύνονται από ειδυλλιακές αναπαραστάσεις, καθώς η περίπτωση του Γ. Χασιώτη, να επιστεγασθούν τέλος τα στοιχεία αυτά με την υποβολή της τέχνης του λόγου, κα­θώς το ποίημα του Πολέμη, ή των είκαστικών τεχνών, καθώς ο πασίγνωστος πίνακας του Γύζη, η χιονοστιβάδα πια έχει δημιουργηθεί και είναι εύκολο να παρασύρει και τους ευφάντα­στους καλοπροαίρετους ιστορικούς της εθνικής σκοπιμότητος.

Αρμένιοι "φίλοι"

Σημαία της Αρμενικής Λεγεώνας, ενός σώματος εθελοντών του βουλγαρικού Στρατού, που έπεσε στα χέρια των Ελλήνων στη Μάχη της Στρώμνιτσας στις 10 Ιουλίου 1913. Στις δύο όψεις της φέρει επιγραφές στη βουλγαρική και αρμενική γλώσσα και το σύνθημα «Εμπρός διά τας Αθήνας»

Κομμάτι των εθνικών μας μύθων και οι Αρμένιοι

http://www.iospress.gr/ios2005/ios20050424a.htm


ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ "ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ"

Ο ξεχασμένος "εθνικός εχθρός"
 
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

1. / 2.


90ή επέτειος της αρμενικής γενοκτονίας σήμερα, και θα ξανακουστούν οι συνήθεις πανηγυρικοί για την "προαιώνια φιλία" και την "κοινή ιστορική διαδρομή" Ελλήνων και Αρμενίων. Η νεότερη ιστορία των δυο λαών περιλαμβάνει όμως και άλλες σελίδες, που συνήθως μένουν στη σκιά.


Ο εχθρός του εχθρού μου κατά κανόνα θεωρείται φίλος. Τι γίνεται όμως όταν οι φιλίες και οι εχθρότητες εναλάσσονται, ανάλογα με τις ισορροπίες και τους βραχυπρόθεσμους στόχους της συγκυρίας;

Η περίπτωση των Αρμενίων, μαρτυρικού λαού που σε περιόδους ελληνοτουρκικής έντασης αναγορεύεται σε "προαιώνιο" σύμμαχο του "Ελληνισμού", είναι χαρακτηριστική. Ανάλογα με τις εποχές, κατατάσσονταν από τους θεματοφύλακες του ελληνικού εθνικισμού άλλοτε στα "φιλελληνικά" κι άλλοτε στα "ανθελληνικά" έθνη, ανάλογα με τις συμμαχίες που επέλεγαν κάθε φορά τα αντίστοιχα εθνικά κινήματα.

Με την αποσιωπημένη πτυχή αυτού του δίπολου, τις τριβές μεταξύ των δύο λαών και την "ερμηνεία" τους από τους εγχώριους εθνικιστές (στα γνωστά στερεότυπα περί "πανταχόθεν βαλλόμενου" Ελληνισμού) θα ασχοληθούμε σήμερα.

Το ζήτημα, φυσικά, δεν είναι να κατεδαφίσουμε ένα εθνικό στερεότυπο για να οικοδομήσουμε στη θέση του ένα άλλο. Απλά, θυμίζουμε πόσο επιλεκτική είναι η εθνική συλλογική μνήμη, πώς κατασκευάζεται (με σταχυολόγηση συγκεκριμένων κάθε φορά στιγμών του παρελθόντος) η εκάστοτε επικρατούσα αντίληψη περί "εχθρών" και "φίλων".

Οικονομικοί ανταγωνιστές 

Λανθασμένη είναι, κατ' αρχάς, η αντίληψη που θέλει το ελληνικό και το αρμενικό εθνικό κίνημα να συμπλέουν μόνιμα κατά του κοινού εχθρού.

Οπως επισημαίνει ο πανεπιστημιακός Ιωάννης Χασιώτης, "μέχρι τουλάχιστον τις εκτεταμένες διώξεις του 1893, η ελληνική στάση απέναντι στο αρμενικό εθνικό κίνημα δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή. Κάτω από την επιρροή παλιών και νέων προκαταλήψεων, οι οθωμανοί Ελληνες ήταν γενικά συγκρατημένοι και συχνά κατέκριναν τις εθνικές διεκδικήσεις των Αρμενίων" ("The Greeks and the Armenian Massacres", 1981, σ. 71).

Καθοριστική ο ίδιος θεωρεί την αναμέτρηση των δύο αστικών τάξεων για κυριαρχία στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας: "Οι ανώτερες τάξεις των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επηρεάζονταν κυρίως από τον οικονομικό και κοινωνικό ανταγωνισμό τους με τους Αρμενίους. Από τα μέσα του [19ου] αιώνα, ο ελληνοαρμενικός ανταγωνισμός ήταν πια προφανής στις ελίτ και των δύο λαών, ιδίως στην Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα" (όπ.π., σ. 75).

Προξενικές εκθέσεις της εποχής πιστοποιούν την ύπαρξη αυτών των αντιθέσεων. "Ουδεμίαν πεποίθησιν δυνάμεθα να έχωμεν" στους Αρμενίους της Προύσας, ενημερώνει π.χ. το Φεβρουάριο του 1912 το Υπ.Εξ. ο εκεί υποπρόξενος, "καθότι ενταύθα αείποτε οι ασπονδότεροι εχθροί των Ελλήνων υπήρξαν, ο δε αρχηγός του τέως ανθελληνικού αποκλεισμού εις την φυλήν ταύτην ανήκεν" (Σία Αναγνωστοπούλου, "Μικρά Ασία. Οι Ελληνορθόδοξες κοινότητες", Αθήνα 1997, σ.519).

Βουλγαρόφιλοι "τρομοκράτες"

Σοβαρότερο πρόβλημα για τους σχεδιαστές της εθνικής πολιτικής υπήρξε η συμμαχία της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Τασνάκ) με τους κομιτατζήδες της Μακεδονίας. Η συμπόρευση των Αρμενίων με το τοπικό "σλαβοβουλγαρικό" κίνημα χρονολογούνταν ήδη από τη δεκαετία του 1870 (Hassiotis 1981, σ. 73), πήρε όμως νέα ώθηση με τη δημιουργία της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης το 1893.

"Η αρμενική συνεισφορά στην οργάνωση του μακεδονικού ανταρτοπολέμου εναντίον των οθωμανών", γράφει ο σημαντικότερος ιστορικός της γενοκτονίας, "δεν περιορίστηκε στο ρόλο του παραδείγματος. Στην Κωνσταντινούπολη, οι Μακεδόνες εξασφάλισαν τη συνεργασία ενός ειδικού στην κατασκευή βομβών. Οι δοκιμές και η κατασκευή γίνονταν στη Σόφια. Η βουλγαρική αστυνομία και οι άλλες αρχές έκλειναν τα μάτια σ' αυτές τις δραστηριότητες" (Βαχάκν Νταντριάν, "Η ιστορία της αρμενικής γενοκτονίας", σ. 137).

Η απάντηση της επίσημης Αθήνας σ' αυτή τη συμμαχία είναι μια "αντιτρομοκρατική" εκστρατεία που βάζει στο στόχαστρο τους λιγοστούς Αρμενίους της ελληνικής επικράτειας. Τον Αύγουστο του 1905, οι αθηναϊκές εφημερίδες θ' ασχοληθούν επί μέρες με την εξάρθρωση μιας καταχθόνιας "αρμενικής συνωμοσίας" στην ίδια την πρωτεύουσα.

"Ολόκληρα εργοστάσια και αποθήκαι δυναμίτιδος ήσαν εγκαθιδρυμένα από πολλού εις τας Αθήνας και τον Πειραιά εξάγοντα τα προϊόντα των ακωλύτως εις την Τουρκίαν", διαβάζουμε σχετικά σε κύριο άρθρο του "Εμπρός" (25.8.1905). "Δεν επιτρέπεται η εργασία αυτή των Αρμενίων να κριθή επιεικώς ως εργασία αποβλέπουσα εις την απελευθέρωσιν λαού υποδούλου. Πρόκειται περί καταχθονίου ανατρεπτικής εργασίας, απειλούσης το καθεστώς ολοκλήρου της Τουρκικής αυτοκρατορίας". Και η εφημερίδα συμπληρώνει με νόημα: "Μέχρι τούδε, περί Αρμενίων είχομεν πληροφορίας παν άλλο ή τιμητικάς διά τον χαρακτήρα τους".

Γλαφυρότερο, το "Σκριπ" δημοσιεύει περιγραφές του πρώτου αντιαρμενικού πογκρόμ, με την ευθύνη να επιρρίπτεται στα ίδια τα θύματα - τα οποία, άγνωστο πώς ακριβώς, σκόπευαν να κάνουν τα ίδια "και εις τας Αθήνας". Ρητή είναι η καταδίκη των αρμένιων επαναστατών, "των νέων Βανδάλων της Ανατολής, των εξακολουθούντων εφ' όλην την δεκαετίαν ταύτην διά σειράς κακουργιών ή αποπειρών να επιδιώκουν ηλιθίως εννοουμένην εξυπηρέτησιν των πολιτικών των συμφερόντων", και εξίσου σαφές το συμπέρασμα ότι "τας αγριότητας της Κωνσταντινουπόλεως του 1896", όταν 5-6.000 Αρμένιοι σκοτώθηκαν από ροπαλοφόρους παρακρατικούς ως αντίποινα για την κατάληψη της Οθωμανικής Τράπεζας, "δικαιολογεί σήμερον ο παρελθόν χρόνος και άι διασφηνισθείσαι περιστάσεις".

Η κατάταξη των Αρμενίων στους "εχθρούς" θα συνεχιστεί και στους Βαλκανικούς πολέμους, όταν η "Αρμενική λεγεώνα" του θρυλικού Αντρανίκ Οζανιάν πολεμά στο πλευρό του βουλγαρικού στρατού. Σε σχετικά πρόσφατο λεύκωμα με εχθρικές σημαίες - λάφυρα του ελληνικού στρατού που φυλάσσονται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας, συναντάμε έτσι και το λάβαρο του "στρωμνιτσιώτικου αποσπάσματος" της λεγεώνας, με την επιγραφή "προς την Αρμενία" ("Σημαίες ελευθερίας", Αθήνα 1996, σ.159).

Στα μυαλά των εθνικιστών της εποχής, η ταύτιση των δύο λαών ήταν πάντως δεδομένη: από την Καβάλα, σημειώνει στις 31.7.1913 ο Φίλιππος Δραγούμης, οι Βούλγαροι "έφυγαν με τις δασκάλες και τους Αρμένηδες και με τα πλιάτσικα" ("Ημερολόγιο 1912-13", Αθήνα 1988, σ.365).

"Καλά να πάθουν"

Πολύ πιο σύνθετο είναι το ζήτημα της στάσης των Ελλήνων απέναντι στη γενοκτονία του 1915. Γεγονός είναι ότι υπήρξαν Μικρασιάτες που με κίνδυνο της ζωής τους διέσωσαν αρμενόπουλα, καθώς και ότι στελέχη του ελληνορθόδοξου μηχανισμού, όπως ο μητροπολίτης Τραπεζούντας, επιχείρησαν να εμποδίσουν τοπικά τη σφαγή. Από την άλλη, τα ίδια στελέχη είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων από τις αρχές για το επερχόμενο μακελειό, στη διάρκεια του οποίου στέκονταν συμβολικά στο πλευρό των φονιάδων.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι παιδικές αναμνήσεις μιας Μικρασιάτισσας, σύμφωνα με τις οποίες "οι αντιδράσεις των Ελλήνων της Αμάσειας στο διωγμό των Αρμενίων ήταν λίγο πολύ παρόμοιες με εκείνες των Ελλήνων στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την εξόντωση των Εβραίων":

"Ολοι λυπόντουσαν για την τύχη των Αρμενίων, αλλά καταλάβαινες ότι μερικοί, λίγο-πολύ, αν δεν δικαιολογούσαν ολότελα τους Τούρκους, έβρισκαν κάποιο φταίξιμο στους Αρμένιους: 'Αφού υπόσκαπταν το κράτος όπου ζούσαν ευτυχισμένοι...'. Αλλοι έλεγαν: 'Ας ελπίσουμε πως ξεθύμαναν οι Τούρκοι μ' αυτούς και τη γλυτώσαμε εμείς' [...] Αλλοι πάλι, έστω και λίγοι, έβλεπαν με κάποια ανακούφιση τον αφανισμό του χθεσινού ανταγωνιστή τους" (Ευδοκία Επέογλου-Μπακαλάκη, "Η Αμάσεια", Θεσ/νίκη 1988, σ. 48).

Η προβληματική "συμμαχία"

Στη διάρκεια του μικρασιατικού πολέμου σημειώθηκαν προσπάθειες για το συντονισμό της δράσης των Ελλήνων του Πόντου με τη νεοσύστατη Αρμενική Δημοκρατία. Ωστόσο, όπως επισημαίνει η σοβαρότερη σχετική μελέτη, "είναι σαφές ότι η ελληνοαρμενική συνεννόηση, παρόλες τις ενθουσιώδεις διακηρύξεις της, ουδέποτε έφτασε σε κάποιο ουσιαστικό επίπεδο και, με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις, δεν χαρακτηριζόταν από αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αναμφίβολα, αυτό επηρεαζόταν από τις προκαταλήψεις και την κοινωνικοοικονομική αντιζηλία του παρελθόντος. Υπήρξε επίσης έλλειψη πολιτικής πείρας και ρεαλισμού από πλευράς των αρμενίων ηγετών και πολλών Ελλήνων (ιδιαίτερα των Ποντίων) που είχαν αναλάβει αυτές τις διαπραγματεύσεις" (J.K. Hassiotis, "Shared Illusions: Greek-Armenian cooperation in Asia Minor and the Caucasus, 1917-1922", Θεσ/νίκη 1985, σ. 176).

Μια ιδέα γι' αυτή την αντιπαλότητα παίρνουμε από το πόνημα του Γεωργίου Σκαλιέρη, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1922 με τίτλο "Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας". Ο συγγραφέας κατατάσσει μεν τους Αρμενίους στην "ομοφυλία των Αρίων Λαών", σπεύδει όμως να τους "προειδοποιήσει" να μείνουν μακριά από τις ελληνικές διεκδικήσεις στον Πόντο: "Παρά την φυλετικήν συγγένειαν Ελλήνων και Αρμενίων, τα Εθνογραφικά όρια των δύο Αρίων φυλών εισί σαφώς κεχωρισμένα και διακεκριμένα [...]. Οι Αρμένιοι ου μόνον δεν δύνανται, αλλ' ουδέ δικαιούνται να προβάλλωσιν αξιώσεις επί χωρών Ελληνικών". Απεναντίας, "έχουσι την υποχρέωσιν και το καθήκον" να συνασπιστούν με τους Ελληνες, "κατά μέρος τιθέμενοι υπερφιάλους αξιώσεις" και "περιοριζόμενοι εν τοις εθνογραφικοίς αυτών ορίοις" (σ. 203-4).

Το Μάρτιο του 1918, τα πράγματα οδηγήθηκαν σε ένοπλη αναμέτρηση Ποντίων και Αρμενίων στο Καρά Κλισέ του Κάρς. "Οι λόγοι οι οποίοι προεκάλεσαν την μάχην ήταν πολλοί και διάφοροι", διαβάζουμε στην κλασική μονογραφία του Στυλιανού Μαυρογένους, "κυρίως όμως ήταν λόγοι αυθαιρεσίας και αυτοδικίας των οπλισμένων Αρμενικών τμημάτων, άτινα ενόμιζον ότι, με τα όπλα εις χείρας των, είχαν δικαιώματα επί παντός ξένου αντικειμένου". Ακόμη "σοβαρότερος λόγος της δημιουργίας των προστριβών", συμπληρώνει, ήταν ότι το Ντασνάκ "εσχεδίαζε την καθ' ολοκληρίαν εξόντωσιν του Μουσουλμανικού στοιχείου του Κυβερνείου Καρς, εις ήν ηρνήθη κατηγορηματικώς να συμμετάσχη το Ελληνικόν στοιχείον" ("Το Κυβερνείον Καρς του Αντικαυκάσου", Θεσ/νίκη 1963, σ. 206).

Γλαφυρότερη είναι η περιγραφή των ίδιων γεγονότων από τον τέως αντιπρόεδρο της Βουλής, Ισαάκ Λαυρεντίδη. Οταν οι Πόντιοι αρνήθηκαν να παραδώσουν τα άλογά τους σ' έναν αρμένιο ίλαρχο, γράφει, αυτός "προεξετράπη εις ύβρεις και απειλάς, ειπών 'Αρπαλάρ πιστίκ πογτά καλτί' (θερίσαμε τα κριθάρια, έμειναν τα σιτάρια). Με κριθάρια παρωμοίαζε τους Τούρκους, των οποίων είχε προηγηθεί η σφαγή. Αν δεν τους δώσουν τα άλογα, θα έχουν την τύχη των Τούρκων αμάχων που θέρισαν, θα θερίσουν και τους Ρωμαίους σαν σιτάρια".

Ακολούθησε πολύνεκρη διήμερη μάχη. Οι Πόντιοι "υπεχώρησαν προς Γιαλαγούζ-Τσιάμ, όπου συνηντήθησαν μετά του εκ Σαρήκαμις προελαύνοντος Τουρκικού στρατού, διοικητής του οποίου ήτο ο συνταγματάρχης Απτούρ Ραχμάν Μπέη, όστις τους εδέχθη με εγκαρδιότητα ως εκ περιστάσεως πολεμίους κοινού εχθρού, τους συνεχάρη και προσεφέρθη να τους βοηθήση, εάν επεθύμουν να συνεχίσουν τον αγώνα των κατά των Αρμενίων, είτε ως ανεξάρτητον τμήμα, είτε από κοινού μετά των Τούρκων. Αλλ' οι Ελληνες των ως άνω χωρίων απέκρουσαν την πρότασιν, μη δεχθέντες να συμπολεμήσουν μετά των Τούρκων εναντίον των Αρμενίων, όπως απέκρουσαν και προγενεστέραν πρόστασιν των Αρμενίων δια σύμπραξιν εις κοινόν αγώνα κατά των Τούρκων. Ούτως κατεδείχθη ότι ίσως είνε πλέον εφικτή η συνεργασία Ελλήνων μετά Τούρκων, παρά η τοιαύτη μετά Αρμενίων, των οποίων η συμπεριφορά υπήρξε βάρβαρος, ληστρική και απάνθρωπος κατά την βραχύβιον διακυβέρνησίν των" ("Αρχείον Πόντου", τ. 31ος, 1971-72, σ. 423-5).

Κυριότερο σημείο τριβής ήταν η τύχη της Τραπεζούντας. Στις 12 Μαρτίου 1921, πάλι, η τουρκική αντιπροσωπεία στη Διασυμμαχική Διάσκεψη κατέθεσε έκκληση της εκεί "Ελληνορθοδόξου Κοινότητος", υπογεγραμμένη από τον πρόεδρό της και τον αρχιερατικό επίτροπο, που διακήρυσσαν ότι "δεν μπορούμε επ' ουδενί να δεχθούμε προσάρτηση της Τραπεζούντας στην Αρμενία" και πως "η Τραπεζούντα και τα περίχωρά της ανήκουν στους Τούρκους και τους Ελληνες, φίλους λαούς από αρχαιοτάτων χρόνων" ("Documents on British Foreign Policy, 1919-39", τ.XV, Λονδίνο 1967, σ. 408).

Αυτή η συλλογιστική δεν ήταν άγνωστη στους κόλπους της κοινότητας. Στα απομνημονεύματα του μητροπολίτη Χρύσανθου παρατίθεται η ανάλυση τοπικού παράγοντα, σύμφωνα με τον οποίο αντί για ενσωμάτωση της πόλης στην Αρμενία, "ώστε να έχωμεν εντελώς ασήμαντον μειοψηφίαν εις έν κράτος όπου θα επλειοψήφουν καταπληκτικώς οι Αρμένιοι και οι Τούρκοι, θα προετίμων, διά την σωτηρίαν ακριβώς αυτού του δήθεν ελευθερουμένου Ελληνισμού, να μείνωμεν όλοι ηνωμένοι, ακόμη και υπό την Τουρκικήν κυριαρχίαν" (Αθήνα 1970, σ.276).

Αλλά κι ο ίδιος ο Χρύσανθος, έχοντας παζαρέψει ταυτόχρονα με τους Αρμενίους τη δημιουργία μιας "Πόντο-Αρμενικής Ομοσπονδίας" (σ.207-8, 272-3 & 356-9) και με τους Κεμαλικούς τη σύσταση "αυτονόμου Πόντου, εν ισοπολιτεία Ελλήνων και Μουσουλμάνων" (σ.266-9 & 364-9), θα καταλήξει το 1920 στο συμπέρασμα πως, αφού "ο Πόντος εγκατελείφθη υπό των Μ. Δυνάμεων", "ό,τι εναπομένει να πράξωμεν είναι να συνεννοηθώμεν με τους Τούρκους" (σ. 281).

"Κακοποιά στοιχεία"

Μετά την καταστροφή του 1922, δεκάδες χιλιάδες Αρμένιοι καταφεύγουν στην Ελλάδα, μαζί με τους άλλους πρόσφυγες. Η υποδοχή τους δεν είναι πάντα ευνοϊκή. Αποκαλυπτικός ο μεταπολεμικός απολογισμός της Γενικής Διεύθυνσης Αλλοδαπών, "μητριάς" της ΕΥΠ: κατά το Μεσοπόλεμο, διαβάζουμε εκεί, "το εν Ελλάδι Αρμενικόν στοιχείον ου μόνον δεν αφωμοιώθη προς το τόσον φιλόξενον και φιλικόν προς αυτούς Ελληνικόν περιβάλλον, αλλά το μέγιστον ποσοστόν δεν παρέλειπε εις πάσαν παρουσιαζομένην ευκαιρίαν να εκδηλώνη το προς τους Ελληνας φυλετικόν αυτού μίσος και την αποστροφήν του προς παν το Ελληνικόν".

Η ίδια έκθεση δεν παραλείπει να φορτώσει στους Αρμένιους την αυξημένη εγκληματικότητα της εποχής: "Από το στοιχείον τούτο συγκαταλέγονται πλείστα κακοποιά στοιχεία, άτινα από της εγκαταστάσεώς των εις Ελλάδα διέπραξαν φρικώδη και ανατριχιαστικά εγκλήματα, άγνωστα έως τότε εις τα εγκληματικά χρονικά της Χώρας μας. Ασταθείς, ύπουλοι, φανατικοί, πονηροί, φιλέριδες και ατίθασοι, συχνότατα εδημιούργουν ζητήματα και απησχόλουν τας Ελληνικάς Αρχάς και ιδιαιτέρως τας Αστυνομικάς τοιαύτας. Αντιστάσεις κατά της Αρχής, φόνοι, ληστείαι, κλοπαί, εκβιάσεις και άλλα συναφή αδικήματα πλειστάκις είχον ως δράστας Αρμενίους κακοποιούς" ("Εκθεσις περί των εν Ελλάδι βιούντων Αρμενίων", Μάρτιος 1952, αρ.πρωτ. 421/7/2/4, σ.23).

Από αδημοσίευτες εκθέσεις των αρχείων του Υπ.Εξ. διαπιστώνουμε πως παρόμοιες αντιλήψεις έτρεφαν και επιτελικά στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

Τον Οκτώβριο του 1927, λ.χ., ο Γενικός Διοικητής Θεσ/νίκης Αχιλλέας Καλεύρας εισηγείται στον πρωθυπουργό "να γίνη εκκαθάρισις των συνόρων από των επικινδύνων αρμενικών στοιχείων, τα οποία δέον να μετακινηθούν προς το εσωτερικόν", καθώς "απεδείχθη ότι μεταξύ των ανωτέρω στοιχείων υπάρχουσι κακοποιά και γενικώς πολύ ολίγον χρήσιμα διά την παραγωγικήν ανάπτυξιν στοιχεία".

Ο υπουργός Εξωτερικών Ανδρέας Μιχαλακόπουλος επικροτεί την ιδέα: "Την πρότασιν περί μετατοπίσεως των Αρμενίων δεν θεωρούμεν άσκοπον, υπό την προϋπόθεσιν ότι θέλει αποφευχθή η ομαδική μεταβίβασις τούτων, καθόσον άλλως διατρέχομεν τον κίνδυνον να δώσωμεν την ιδέαν ότι διώκομεν τα ενταύθα ευρισκόμενα ξένα στοιχεία" (Εν Αθήναις 10.12.1927, αρ.πρωτ.14471).

"Αρμενο-βούλγαροι" κι "Εαμο-αρμένιοι"

Η κορύφωση της κρίσης στις σχέσεις αρμενικής κοινότητας και ελληνικού κράτους θα έρθει στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η έκθεση της Διευθύνσεως Αλλοδαπών κατηγορεί τους καθολικούς Αρμενίους του Δουργουτιού (σημ. Νέος Κόσμος) ότι "κατά την διάρκειαν του Ελληνοϊταλικού πολέμου και μετέπειτα, απέβησαν επίσημοι πράκτορες και όργανα της Ιταλικής προπαγάνδας και κατασκοπείας", για να προχωρήσει στη γελοία διαπίστωση ότι "πρώτοι οι Αρμένιοι, υπό την υψηλήν προστασίαν των εχθρών της Πατρίδος μας, εξεχύθησαν εις ολόκληρον την Ελλάδα προς διενέργειαν μαύρης αγοράς" (σ. 24).

Σοβαρότερες φαίνονται οι κατηγορίες για συνεργασία με τις βουλγαρικές κατοχικές αρχές στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη: "Αμα τη εισόδω των Βουλγάρων εις Ελληνικά εδάφη, πρώτοι οι Αρμένιοι υπεδέχθησαν τούτους, και ζητωκραυγάζοντες υπέρ αυτών και των Γερμανών ετέθησαν από των πρώτων ημερών εις την υπηρεσίαν των. Εξεφράζοντο δημοσία υπέρ τούτων, και ως Πράκτορές των διά παντός θεμιτού και αθεμίτου μέσου έβαλλον κατά παντός Ελληνος, ανεξαρτήτως τάξεως και ιδεολογίας. [...] Πολλοί τούτων υπηρέτησαν εις τον Βουλγαρικόν Στρατόν και τας λοιπάς πολιτικάς και διοικητικάς υπηρεσίας των Βουλγάρων. Κατά κοινήν και γενικήν αντίληψιν ουδεμία ενέργεια ή πράξις των Βουλγάρων, κατά του Εθνους και του Ελληνικού Λαού, εγένετο χωρίς να φέρη και την σφραγίδα των Αρμενίων" (σ. 25-6).

Δεν υπήρξαν βέβαια όλοι οι Αρμένιοι δωσίλογοι. Μεγάλο μέρος της κοινότητας, ιδίως στην πρωτεύουσα, πολέμησε ηρωικά τον κατακτητή μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Για τους μηχανισμούς ασφαλείας, όμως, η αντιστασιακή τους δράση ήταν εξίσου "ανθελληνική":

"Από του έτους 1942 οι οπαδοί του Κ.Κ. Αρμενίων και του Κόμματος Hintsak και μεγάλον ποσοστόν των άλλων Κομμάτων ανεμίχθησαν εις την Εαμικήν κίνησιν και συνειργάσθησαν στενώς μετά του ΚΚΕ. Οσοι εκ των Αρμενίων δεν ηδυνήθησαν να τεθούν εις την υπηρεσίαν του Κατακτητού, προθυμότατα υπήκουσαν εις την φωνήν του 'ινστρούχτορα' της Μόσχας και του Διεθνούς αναρχοκομμουνισμού, και αθρόως προσήλθον και επύκνωσαν τας συμμορίας των ενόπλων ορδών του ΕΛΑΣ. Ικανός αριθμός Αρμενίων ήσαν βαθμοφόροι του ΕΛΑΣ, εκτελεσταί της ΟΠΛΑ και ΕΠ, εμπρησταί και δυναμιτισταί κατά το Δεκεμβριανόν κίνημα. Η συμμετοχή και ενίσχυσις υπό του Αρμενικού στοιχείου του Δεκεμβριανού κινήματος είναι τοις πάσιν γνωστή, και θα παρέλθη ασφαλώς η παρούσα γενεά διά να ξεχασθούν τα αποτρόπαια εγκλήματα και άι χαρακτηριστικαί έρριναι κραυγαί των υπέρ του ΚΚΕ κατά τας συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις υπέρ των κομμουνιστών" (όπ.π., σ. 26-7).

Τα ίδια ακριβώς στερεότυπα συναντάμε και στην μεταπολεμική εθνικόφρονα φιλολογία. Στην "Τειχομαχία" (1955), ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος περιγράφει τη συγκρότηση της ΟΠΛΑ "από παλιά ψημένα στελέχη της ΟΚΝΕ, ανακατεμένα με Αρμένηδες επαγγελματίες φονιάδες, κοινούς καταδότες και εκδικητικούς φυματικούς της Ακροναυπλίας" (σ.192). Ο Χρήστος Ζαλοκώστας πάλι, στο "Χρονικό της σκλαβιάς" (1949) φωτογραφίζει τον "παντοδύναμο αρχηγό της ΟΠΛΑ Καμινίων, ένα σαρανταπεντάρη πρόσφυγα με αρμένικο μούτρο" (σ.332). Σημεία των καιρών: η μομφή απευθύνεται όχι στους ίδιους τους Αρμένιους, που εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, αλλά στο ΚΚΕ, που έκανε το "έγκλημα" να τους στρατολογήσει...
 

(Ελευθεροτυπία, 24/4/2005)

ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ "ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ"

Ο ξεχασμένος "εθνικός εχθρός"
 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

1. / 2.

Εθνοκάθαρση διά "επαναπατρισμού"


Καθοριστική στιγμή για την αρμενική παρουσία στην Ελλάδα συνιστά ο "επαναπατρισμός" του 60% της κοινότητας στη Σοβιετική Αρμενία, το 1946-47. "Με 6 συνολικά καραβάνια", διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της αρμενικής κοινότητας (www.armenians.gr), "επέστρεψαν στην Αρμενία περίπου 18.000 Ελληνοαρμένιοι. Αξίζει να αναφερθεί σε αυτό το σημείο, ότι σε διάφορες περιπτώσεις, η ελληνική κυβέρνηση έφερε την καταλυτική της συμβολή, η οποία παρείχε κάθε είδους ευκολία και βοήθεια σε τυχόν προβλήματα των επαναπατριζομένων".

Πολύ διαφορετική από την εξιδανικευμένη αυτή αφήγηση είναι η εικόνα που δίνει σχετική έκθεση της Γενικής Διευθύνσεως Αλλοδαπών το 1952. Εκεί, η αναχώρηση των Αρμενίων εξισώνεται με απέλασή τους από τη χώρα:

"Η επιδειχθείσα υπό των Αρμενίων αχάριστος διαγωγή και εγκληματική δράσις έναντι της Ελλάδος και του Ελληνικού Λαού κατά την περίοδον της Κατοχής και το Δεκεμβριανόν κίνημα, διαπιστωθείσα ευθύς αμέσως μετά την απελευθέρωσιν παρά της Υπηρεσίας της Γενικής Διευθύνσεως Αλλοδαπών, ήγαγε ταύτην εις την απόφασιν να αναζητήση την λύσιν με εδραιωμένη την απόφασιν όπως επιτύχη, αν μη την ολοκληρωτικήν απομάκρυνσιν, τουλάχιστον την κατά μέγα ποσοστόν αραίωσίν των".

Τον Ιούνιο του 1945, η υπηρεσία ενημέρωσε τον αρμένιο αρχιεπίσκοπο Καραμπέτ Μαζουμιάν ότι καλό θα ήταν να ζητήσει από τις αρχές της ΕΣΣΔ τον "επαναπατρισμό" του ποιμνίου του, "καθ' όσον η Ελλάς δεν θα εχορήγη αυτοίς πλέον αδείας εργασίας και λοιπάς διευκολύνσεις, οπότε η ζωή των θα καθίστατο οικονομικώς δύσκολος" (σ. 28-9).

Ο εκβιασμός έπιασε. Τον επόμενο μήνα ανακοινώθηκε στις ελληνικές αρχές η σοβιετική απόφαση "επαναπατρισμού μόνον των επιθυμούντων Αρμενίων". Συγκροτήθηκε "Κεντρική Επιτροπή Επαναπατρισμού" από επώνυμα μέλη της κοινότητας και, μεταξύ Αυγούστου 1946 και Νοεμβρίου 1947, εγκατέλειψαν την Ελλάδα συνολικά 18.409 Αρμένιοι. Το 1952 απομένουν έτσι στη χώρα 14.565 Αρμένιοι, οι 8.201 "υπό ακαθόριστον υπηκοότητα".

Παρά τον αποδεκατισμό της μειονότητας, οι υπηρεσίες ασφαλείας δεν παύουν να επιδιώκουν την ολοσχερή εξάλειψή της. Το διαπιστώνουμε από τον επίλογο της πολυσέλιδης έκθεσης της Διευθύνσεως Αλλοδαπών:

"ΙΕ. Ληπτέα Μέτρα.

Με αντικειμενικόν σκοπόν την, εις πρώτην παρουσιασθησομένων ευκαιρίαν, απομάκρυνσιν του, ρευστής συνειδήσεως, στοιχείου των Αρμενίων εξ Ελλάδος, δέον να ληφθώσι τα κάτωθι μέτρα:

α. Να απαγορευθή απολύτως η εις Βόρειον Ελλάδα εγκατάστασις Αρμενίων εξ άλλων περιοχών, και συν τω χρόνω να επιδιωχθή, κατά το δυνατόν, η απομάκρυνσις εκείθεν και των ήδη διαμενόντων Αρμενίων. Ούτοι να μετεγκατασταθώσιν εις Νότιον Ελλάδα, ίνα απαλλαγή η παραμεθόριος ευπαθής περιοχή του ανεπιθυμήτου τούτου στοιχείου, καθόσον -ως γνωστόν- η ξενική προπαγάνδα πάντοτε συγκεντροί την προσοχήν της και ρίπτει όλον το βάρος εις τας παραμεθορίους περιοχάς και -αναμφισβήτως- μεταξύ του στοιχείου τούτου, ευχερώς βρίσκει προθύμους υπηρέτας.

β. Να απαγορεύεται η είσοδος εις Ελλάδα Αρμενίων εκ του εξωτερικού και ιδίως εκ των κατά την περίοδον της Κατοχής και απελευθερώσεως καταφυγόντων εις Γερμανίαν και τα δορυφόρα Κράτη και των εις Σοβιετικήν Αρμενίαν επαναπατρισθέντων.

γ. Να απαγορεύεται η χορήγησις αδειών λειτουργίας Αρμενικών Δημοτικών Σχολείων (καθ' όσον ο αριθμός των Αρμενοπαίδων, εκτός των Αθηνών και Πειραιώς, είναι μικρός) και εις τα ήδη λειτουργούντα ταύτα να τοποθετώνται Ελληνες διδάσκαλοι ικανοί και εγνωσμένων Εθνικών φρονημάτων. Να αυξηθώσιν άι ώραι διδασκαλίας της Ελληνικής.

δ. Μετά φειδούς να χορηγώνται άδειαι λειτουργίας Σωματείων, Συλλόγων και λοιπών Οργανώσεων και να παρακολουθούνται αυστηρώς άι κινήσεις και ενέργειαια των μελών των ήδη λειτουργούντων τοιούτων.

ε. Να υποχρεωθώσιν οι Διευθυνταί των εκδιδομένων και εις το μέλλον τυχόν εκδοθησομένων Εφημερίδων και Περιοδικών (Αρμενικών) να εκδίδωσι ταύτας (επί του αυτού εντύπου) εις την Αρμενικήν και εις την Ελληνικήν, ίνα καθίσταται ευχερής η παρακολούθησίς των.

στ. Η απόκτησις της Ελληνικής Ιθαγενείας να γίνεται μετά φειδούς και κατόπιν επισταμένης εξετάσεως του ατομικού Φακέλλου - επί της εν γένει διαγωγής και των κοινωνικών φρονημάτων ενός εκάστου.

ζ. Να ενισχύεται και υποβοηθήται η εις άλλας Χώρας μετανάστευσις των Αρμενίων".
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Βακάχν Νταντριάν, "Η ιστορία της αρμενικής γενοκτονίας" (Αθήνα 2002, εκδ. Στοχαστής). Λεπτομερής περιγραφή της πρώτης γενοκτονίας του εικοστού αιώνα από ένα σύγχρονο ιστορικό της αρμενικής διασποράς που δεν παραλείπει να τοποθετήσει τα γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Δυστυχώς, η ελληνική μετάφραση του βιβλίου είναι αρκετά προβληματική.

I.K. Hassiotis, "Armenians", σε Richard Clogg (ed.), "Minorities in Greece" (Λονδίνο 2002, εκδ. Hurst & Co.). Σκιαγράφηση της διαχρονικής παρουσίας των αρμενικών κοινοτήτων στην Ελλάδα, από έναν έλληνα πανεπιστημιακό ειδικευμένο στο ζήτημα.

I.K. Hassiotis, "The Greeks and the Armenian Massacres (1890-1896)" (Neo-Hellenika, IV/1981, σ.69-109). Η στάση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του ελεύθερου Βασιλείου απέναντι στο αρμενικό εθνικό κίνημα και τον "πρώτο γύρο" της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Salahi R. Sonyel, "Minorities and the destruction of the Ottoman Empire" (Αγκυρα 1993, εκδ. Turkish Historical Society). Ημιεπίσημη τουρκική εθνικιστική εξιστόρηση της "υπονόμευσης" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τις χριστιανικές μειονότητές της. Εμφαση στη συνεργασία Ελλήνων και Αρμενίων, με ολοκληρωτική αποσιώπηση των διαφορών μεταξύ των αντίστοιχων εθνικών κινημάτων.

Κατερίνα Τσέκου, "Αρμενικές κοινότητες στη βουλγαροκρατούμενη Ανατολική Μακεδονία και Θράκη" (αδημοσίευτη εισήγηση στο συνέδριο "Εχθρός εντός των τειχών", Σαμοθράκη 2-4.7.2004). Το ζήτημα του δωσιλογισμού των Αρμενίων της Βόρειας Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μέσα από την κριτική προσέγγιση των διαθέσιμων πηγών.


ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
www.armenians.gr. Η επίσημη ιστοσελίδα της αρμενικής κοινότητας με συνοπτικά ιστορικά και δημογραφικά στοιχεία για την εξέλιξη των αρμενικών κοινοτήτων στην Ελλάδα.

(Ελευθεροτυπία, 24/4/2005)

Ο απόστρατος που φτύνει στα μούτρα την κυβέρνηση

Αναδημοσίευση από http://news247.gr/ellada/eidiseis/o_apostratos_poy_ftunei_sta_moutra_thn_kyvernhsh.1381307.html

Συγκλονίζει η επιστολή απόστρατου αξιωματικού του Στρατού Ξηράς. Επιτίθεται ανοιχτά στην κυβέρνηση για τα νέα μέτρα που εξήγγειλε.
Η οργή που αισθάνεται ένας απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς αποτυπώνεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο σε επώνυμη επιστολή που δημοσιεύει η εφημερίδα "Δημοκρατία" και άλλες ημερήσιες εφημερίες, όπου επιτίθεται στους κυβερνώντες για τα νέα μέτρα.
"Είμαι κάτω από 55 ετών Ανώτερος Αξιωματικός ε.α και φτύνω στα μούτρα σας.
Έχω τιμηθεί με όλα τα μετάλλια και τα παράσημα, με εύφημο μνεία για τις υπηρεσίες μου , δεν 'έχω τιμωρηθεί ποτέ μου και έχω υπηρετήσει σε όλο τον κόσμο.
Έχω υπηρετήσει 22 χρόνια στην ειδική μονάδα ΧΩΚ και ήμουνα παντού και πάντα και στην κρίση των Ιμίων ενεργοποίησα τους Πυραύλους ΧΩΚ .

Στα 39 μου έπαθα έμφραγμα και υπεβλήθηκα σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.
Από τότε υπηρέτησα σε υπηρεσία γραφείου, αποφάσισα να παραιτηθώ στα 50 μου με σκοπό να φροντίσω την υγεία μου.


Επειδή σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία τα μοσχεύματα έχουν ορισμένο χρόνο ζωής δεν πρόκειται να φτάσω στην ηλικία των 55 ετών, φτύνω τώρα στα μούτρα σας γιατί δεν προλαβαίνω να φτύσω στους τάφου σας.
Λυπάμαι μόνο που από τους Αξιωματικούς του Κέντρου Επιχειρήσεων είμαι ο μόνος στην Ζωή από τους τρεις συμμαθητές μου στην ίδια υπηρεσία έχουν πεθάνει οι δύο σε ηλικία 40 χρονών και φέτος πέθανε και ο αντικαταστάτης μου σε ηλικία 35 ετών όλοι από έμφραγμα και όλοι από το υψηλό στρες

.
Λυπάμαι μόνο που δημιούργησα οικογένεια με τρία παιδιά και τα τρία επιστήμονες και άνεργα!
Λυπάμαι που τόσα χρόνια ήμουν δίκαιος και τίμιος, λυπάμαι που για τα χάλια της Πατρίδος μου που εσείς είστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι και την πληρώνουμε μόνο εμείς.


Λυπάμαι που με υποχρέωσαν να πληρώνω τα ταμεία σας και δεν μπορώ να εισπράξω τα χρήματα ούτε καν τις εισφορές μου (λόγω αδυναμία πληρωμής ΜΤΣ ΒΕΑ ) και δεν μπορώ να βοηθήσω τα παιδιά μου.

Επειδή κάποιοι τα φάγανε και δεν τιμωρήθηκαν ΠΟΤΕ.


Λυπάμαι που τόσα χρόνια δεν σας πήγα στα δικαστήρια γιατί επί 30 χρόνια με υπολογισμένα 10 χρόνια υπηρεσίες και πέραν του ωραρίου, νυχτερινά και αργίες δεν πήρα ούτε μια δραχμή υπερωρία ενώ οι πλασματικές υπερωρίες πάνε σύννεφο παντού.
Υ.Γ

: Επειδή δεν ήμουνα ποτέ ζήτουλας, θα ψάξω για μαύρη εργασία να βοηθήσω την οικογένεια μου για να μην φτάσω στο σημείο να σκοτώσω κάποιον πολιτικό ανεύθυνο.


Παραθέτω τα προσόντα μου αν κάποιος μπορεί να με χρειαστεί. 

Γνωρίζω Αγγλικά ,γνωρίζω υπολογιστές, γνωρίζω από ασυρμάτους, γνωρίζω όλα τα όπλα ατομικά και ομαδικά, μπορώ να σκοτώσω από 300μ απόσταση με μία σφαίρα, μπορώ να αναχαιτίσω ολόκληρο σμήνος αεροσκαφών και ελικοπτέρων, μπορώ να ανατινάξω οποιοδήποτε κτίριο, μπορώ να κάνω υποκλοπές τηλεπικοινωνιών, μπορώ να κάνω παρεμβολές, μπορώ να κάνω ό,τι δολιοφθορά μπορείτε να φανταστείτε. Έχω ειδική εκπαίδευση στους υπολογιστές με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Μακρυγιάννης Χρήστος 

Ανώτερος Αξιωματικός ε.α

Πυρ και μανία Ευρωπαίοι πολιτικοί με την Τουρκία

Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε σε Ευρωπαίους πολιτικούς -κυρίως γερμανούς- ,η Τουρκία και οι δηλώσεις Ερτογάν για την Κύπρο.Ο Γερμανικός Τύπος αναφέρεται σήμερα στις δηλώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα κατεχόμενα και στις αντιδράσεις που αυτές προκάλεσαν στη Γερμανία.


Η Frankfurter Rundschau υπό τον τίτλο «Η Τουρκία προκαλεί αγανάκτηση σε Ευρωπαίους πολιτικούς» και υπότιτλο ''Οι απειλές λόγω Κύπρου προκαλούν οργή» αναφέρεται στις έντονες αντιδράσεις Γερμανών, κυρίως, πολιτικών στις δηλώσεις του Ερντογάν.

Στην Frankfurter Rundschau δημοσιεύεται και σχόλιο του δημοσιογράφου Thorsten Knuf υπό τον τίτλο «Ο Ερντογάν υποδύεται τον οξύθυμο».Στο άρθρο αναφέρεται αρχικά ότι η ανακοίνωση της Τουρκίας ότι κατά τη διάρκεια της Προεδρίας της Κύπρου θα παγώσει τις σχέσεις με την ΕΕ, προκάλεσε αγανάκτηση στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο.

Γράφει ότι πιο έντονα απ’ όλους αντέδρασε το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα της Βαυαρίας CSU, το οποίο απαίτησε τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Ο ΓΓ του CSU Αλεξάντερ Ντόμπριντ, αναφέρεται, δήλωσε στην εφημερίδα Munchner Merkur ότι η ΕΕ δεν μπορεί πλέον να ανέχεται τις απειλές και τις προσπάθειες εκβιασμού του Τούρκου Πρωθυπουργού.

Ο κ. Ντόμπριντ δηλώνει: «ο Ερντογάν προσβάλλει συνεχώς ένα μέλος της ΕΕ και η απάντηση σ’ αυτό μπορεί μόνο να είναι η οριστική διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων».

Σύμφωνα με το άρθρο, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών της γερμανικής Βουλής Ruprecht Polenz, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος CDU, απορρίπτει τις απαιτήσεις του CSU. Μία αναστολή ή διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων θα κατέστρεφε σημαντικές στρατηγικές επιλογές και των δύο πλευρών, δηλώνει.

Ο Ευρωβουλευτής του CDU Elmar Brok δήλωσε στην Frankfurter Rundschau «όποιος θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ, πρέπει να τηρήσει τους κανόνες, και ο κ. Ερντογάν δεν μπορεί να επιλέγει με ποιον θα μιλά στην ΕΕ.» Οι Κύπριοι, αναφέρει ο Ελμαρ Μπροκ, ως Πρόεδροι του Συμβουλίου είναι οι εκπρόσωποι της ΕΕ για τους Τούρκους. «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε την πολιτική μας κάτω από αυτή την πίεση», δηλώνει ο Χριστιανοδημοκράτης Βουλευτής. Ο Ευρωβουλευτής του FDP, Alexander Graf Lambsdorff, δήλωσε στην Frankfurter Rundschau ότι η Τουρκία θέτει εαυτόν στο περιθώριο. «Οι δηλώσεις είναι τόσο περιττές όσο και ακατανόητες», είπε.

Μετά τις πρόσφατες εκλογές θα μπορούσε ο Ερντογάν γρήγορα να ανοίξει τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια για τη συγκοινωνία από την Κύπρο, ανέφερε ο Ευρωβουλευτής, τονίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα παραμερίζονταν ένα από τα κύρια εμπόδια στην ενταξιακή διαδικασία.

Ο Ευρωβουλευτής του FDP αναφέρει, επίσης, ότι η ανακοίνωση έρχεται σε αντίθεση με την τουρκική στρατηγική για επίλυση διμερών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες.

Τέλος, στο άρθρο αναφέρεται ότι ο κ. Ερντογάν επιβεβαίωσε χθες τα λεχθέντα με νέες δηλώσεις: «Είναι αδύνατο για μας να συνομιλήσουμε με την ελληνοκυπριακή (κατά την έκφρασή του) Κυβέρνηση».

Στο σχόλιο του δημοσιογράφου Thorsten Knuf στην ίδια εφημερίδα αναφέρεται ότι συχνά σε διεθνή φόρα ο Τούρκος Πρωθ/ργός χάνει τη ψυχραιμία του και λέει ανοησίες δημιουργεί διμερείς κρίσεις και χειροκροτείται όμως από διάφορους εθνικιστές οξύθυμους στο εσωτερικό.

Πιθανόν, οι τελευταίες εμφανίσεις του να ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, γράφει ο δημοσιογράφος, αναφέροντας ότι ο κ. Ερντογάν προτίθεται να παγώσει τις σχέσεις με την ΕΕ για έξι μήνες κατά το δεύτερο ήμισυ του ερχόμενου έτους, όταν η Κύπρος θα προεδρεύει του Συμβουλίου.

Πίσω απ’ αυτά είναι το άλυτο κυπριακό πρόβλημα και εδώ ο κ. Ερντογάν θέλει να παίξει το ρόλο του δυνατού άνδρα, γράφει ο δημοσιογράφος.

Ο θρίαμβος στις εκλογές του Ιουνίου, αναφέρει, θα πρέπει να του κτύπησε στο κεφάλι. Υποψήφια για ένταξη είναι η Τουρκία και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι αυτή που καθορίζει τους όρους του παιγνιδιού. Πιο εποικοδομητικό θα ήταν εάν ο κ. Ερντογάν χρησιμοποιούσε την ήδη επεκταθείσα εξουσία του για αναζωογόνηση των στάσιμων ενταξιακών διαπραγματεύσεων, συνεχίσει ο δημοσιογράφος.

Για γίνει αυτό, αναφέρει, ο κ. Ερντογάν θα πρέπει μόνο να ανοίξει τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια για τη συγκοινωνία και για αγαθά από την Κύπρο. Αυτό θα ανταποκρίνονταν με το νέο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, το οποίο έχει ως εξής: Κανένα πρόβλημα πλέον με τους γείτονες, τονίζει, τέλος ο σχολιαστής.
http://www.sigmalive.com/

«Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε»

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΒΑΝ ΣΑΒΒΙΔΗ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΔΟΥΜΑΣ
«Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε»
Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=293054

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

Ο Ιβάν Σαββίδης μιλάει στον ανταποκριτή της «Ε», Θ. Αυγερινό
«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.

«Ηταν έτοιμος»

«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ηταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ' ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;».

Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές.

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

avgerinos@ellada-russia.gr

Πρώτο «ναι» από τη Χάγη

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ
Πρώτο «ναι» από τη Χάγη
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=291098

Με νίκη για την Ελλάδα έληξε ο πρώτος γύρος της δικαστικής μάχης για τις γερμανικές αποζημιώσεις στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι δικαστές έκαναν δεκτό το αίτημα της χώρας μας, να παρέμβει και να παρασταθεί στην εκκρεμή μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας δίκη για το θέμα αυτό, αναγνωρίζοντάς της έννομο συμφέρον στη υπόθεση.

Φωτογραφία - σύμβολο της κοπέλας που είδε τους ναζί να σφάζουν τους γονείς της
Η αίτηση παρέμβασης είχε κατατεθεί στις 13 Ιανουαρίου 2011, λίγες ημέρες πριν εκπνεύσει η επίσημη προθεσμία. Το 17σέλιδο έγγραφο είχε συντάξει και καταθέσει εκ μέρους της Ελλάδας ο καθηγητής Στ. Περράκης. Σε αυτό αναφέρονταν οι νομικοί λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να επιτραπεί στη χώρα μας η παρέμβαση σε υπόθεση μεταξύ τρίτων χωρών.

Η επιτυχία έγκειται στο γεγονός ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης σπανίως μέχρι σήμερα κάνει δεκτές παρόμοιες αιτήσεις. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι αποφάσεις του σε θέματα παρέμβασης είναι απορριπτικές σε ποσοστό 80% επί των αιτήσεων.

Η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά θα μπορεί πλέον να λάβει μέρος στη συζήτηση της κύριας διαφοράς μεταξύ Ιταλίας-Γερμανίας, η οποία αναμένεται να γίνει το φθινόπωρο. Αντικείμενο της δίκης είναι εάν η Γερμανία έχει ή όχι δικαίωμα ετεροδικίας, μπορεί δηλαδή να δικαστεί από δικαστήρια άλλου κράτους, για τα εγκλήματα των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ιταλικός Αρειος Πάγος δίκασε και καταδίκασε το Γερμανικό Δημόσιο για τα εγκλήματα αυτά σε βάρος Ιταλών. Δικαίωσε όμως παράλληλα και τους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου στην Ελλάδα, επιτρέποντας την αναγκαστική εκτέλεση στην Ιταλία αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης του ελληνικού Αρείου Πάγου κατά της Γερμανίας. Η απόφαση αυτή δεν μπορούσε να εκτελεστεί εδώ γιατί ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν δίνει την απαιτούμενη από το νόμο άδεια!

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου είναι σημαντική για τη διεθνή νομολογία καθώς στην Αθήνα το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (αμέσως μετά την ευνοϊκή για το Δίστομο απόφαση του Αρείου Πάγου) πάγωσε όλες τις ανάλογες δίκες κατά του Γερμανικού Δημοσίου. *

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Όλο το έγγραφο της ΕΥΠ για τη "δολοφονία Καραμανλή".
Η υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας που οι Ρώσοι υποστηρίζουν ότι ετοιμαζόταν εναντίον του Κώστα Καραμανλή το 2008,έχει προκαλέσει αίσθηση. Στο έγγραφο της ΕΥΠ,που δημοσιεύουν τα Επίκαιρα ,οι Έλληνες αναλυτές της υπηρεσίας εκφράζουν κάποιες επιφυλάξεις για την εγκυρότητα όσων υποστηρίζουν οι Ρώσοι κι όχι άδικα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

Το ενημερωτικό δελτίο της ΕΥΠ έχει ημερομηνία 5 Φεβρουαρίου 2009 και αποτελεί συνέχεια ενημερωτικού τις 13ης Ιανουαρίου 2009.

Το έγγραφο που δημοσιεύουν τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αναφέρει:

“α.”Ομάδα Εργασίας” δεκαεννέα (19) ατόμων της FSB ,που δραστηριοποιείται από το Μάρτιο του 2008 στην Αττική,με αφορμή “απόπειρα τηλεφωνικής υποκλοπής” συνομιλιών που διαμείβονταν μεταξύ των κ.κ.Κ.Καραμανλή,V.Putin και G.Parvanov ,κατά την υπόψη περίοδο,διαπίστωσε και κατέγραψε τα ακόλουθα:

-Κατά τη διαδρομή που χρησιμοποιείτο για τη μετακίνηση του Έλληνα Πρωθυπουργού από την κατοικία του στη Ραφήνα μέχρι το Γραφείο του ,εντοπίσθηκε όχημα τύπου VAN ,μάρκας TOYOTA HIACE,χρώματος μπεζ,το οποίο κινείτο συνεχώς στη διάρκεια της προαναφερόμενης μετακίνησης κατά το μήκος της διαδρομής αυτής και μέχρι το ύψος της Αττικής Οδού στο Ολυμπιακο Στάδιο. Στο εν λόγω όχημα,το οποίο έφερε ελληνικές πινακίδες κυκλοφορίας (πλαστές όπως εξακριβώθηκε από την παραπάνω ομάδα εργασίας ), επέβαιναν τις περισσότερες φορές τρία με τέσσερα άτομα. Η παρακολούθηση του Στόχου (ΣΣ:Του κ.Πρωθυπουργού) χαρακτηρίστηκε από την προαναφερόμενη ομάδα εργασίας επαγγελματική και εντεινόμενη από τις αρχές Απριλίου του 2008.

-Επίσης από την εν λόγω ομάδα εκτιμήθηκε ότι τα επιβαινοντα στο παραπάνω όχημα άτομα ,κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης του Στόχου ,επικοινωνούσαν τηλεφωνικά με άλλους συνεργάτες τους. Το εν λόγω όχημα εντοπίσθηκε επί της Λεωφόρου Μαραθώνος στο ύψος του Πικερμίου και εκτιμήθηκε ότι κατέγραφε ταχύτητα πομπής ,συνοδευτικά οχήματα ,άτομα συνοδείας κ.λ.π στοιχεία. Ομοίως στο αυτό σημείο (Λεωφόρος Μαραθώνος στο ύψος του Πικερμίου),τόσο το μήνα Μάρτιο,όσο και το μήνα Απρίλιο του έτους 2008 εντοπίσθηκε όχημα τύπου VAN ,μάρκας FORD TRANSIT,χρώματος μπλε ,το οποίο έφερε ελληνικές πινακίδες κυκλοφορίας (πλαστές όπως εξακριβώθηκε από την παραπάνω ομάδα εργασίας).

-Εκτός των προαναφερθέντων σημείων παρακολούθησης του Στόχου,καταγράφηκαν ως άλλα τέτοια σημεία:(α) η περιοχή του CARREFOUR στον Γέρακα Αττικής ,(β) η περιοχή στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή και (γ) η περιοχή του super market ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ στο Χολαργό Αττικής. Στο σημείο (α) εντοπίσθηκε ΙΧΕ αυτοκίνητο μάρκας BMW ,χρώματος ασημί ,μοντέλο 1995 ή 1996,το οποίο έφερε πινακίδες Γερμανίας. Στην εν λόγω περιοχή επίσης εντοπίσθηκε και το όχημα τύπου VAN , μάρκας FORD TRANSIT,χρώματος μπλε και διαπιστώθηκε επικοινωνία μεταξύ των επιβαινόντων στα παραπάνω οχήματα ατόμων. Στα σημεία (β) και (γ) εντοπίσθηκαν επίσης τα προανεφερόμενα οχήματα τύπου VAN. Επιπρόσθετα στην περιοχή του Χολαργού στις αρχές του μηνός Ιουνίου του έτους 2008 εντοπίσθηκε επί της οδού Φανερωμένης -πλησίον της εκκλησίας- συνάντηση και των τριών προαναφερομένων οχηματων.

-Από έρευνα της ομάδας “αντιπαρακολούθησης” της FSB, ως προς τους επιβάτες των υποψη οχημάτων προέκυψε ειδικότερα ότι στο ΒΑΝ ,μάρκας Toyota Hiace,χρώματος μπεζ ,επέβαιναν συνήθως τέσσερις άνδρες εκ των οποίων τρεις μελαχρινοί και ένας καστανός,στο ΒΑΝ μάρκας FORD TRANSIT ,τρεις άνδρες και στο ΙΧ αυτοκίνητο μάρκας BMW ,δύο γυναίκες.
Πέραν των ατόμων αυτών ,το προαναφερόμενο κλιμάκιο “αντιπαρακολούθησης της FSB “,κατέληξε στην εκτίμηση ότι συγχρόνως λειτουργούσαν ομάδες υποστήριξης και καταγραφής κατά τη διάρκεια του δρομολογίου του Στόχου.Ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ατόμων σε όλη τη διαδικασία παρακολούθησης εκτιμήθηκε ότι ανερχόταν σε είκοσι άτομα,τα οποία δεν ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Επιπρόσθετα από τηλεφωνική υποκλοπή διαπιστώθηκε ότι οι επιβάτες των παραπάνω οχημάτων μιλούσαν ελληνικά ,ενώ η συνεννόηση μεταξύ των διαφόρων ομάδων πραγματοποιείτο μέσω κινητών τηλεφώνων.Κατά την προαναφερόμενη συνάντηση των τριών οχημάτων στη περιοχή του Χολαργού (αρχές του Ιουνιόυ του 2008 επί της οδού Φανερωμένης),διαπιστώθηκε και η παρουσία δύο ακόμη ατόμων (νέων) που -όπω εκτιμήθηκε- ήταν Ευρωπαίοι,μάλλον Βρετανικής Υπηκοότητας.

-Σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται ακριβώς αλλά κυμαίνεται μεταξύ του πενθημέρου 20 και 25 Απριλίου του 2008 ,στην περιοχή της Νέας Μάκρης Αττικής και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των φωτεινών σηματοδοτών που οδηγούν στην Ιερά Μονή του Αγίου Εφραίμ,κατά τις απογευματινές ώρες έλαβε χώρα “ελεγχόμενη” διαδικασία εμπλοκής,διάρκειας 30 δευτερολέπτων μεταξύ του κλιμακίου της ομα΄δας εργασίας της FSB και ατόμων που ανήκαν στις παραπάνω ομάδες παρακολούθησης. Η εν λόγω “ελεγχόμενη” διαδικασία” εμπλοκής υλοποιήθηκε λόγω του ότι στην προαναφερόμενη περιοχή είχε εντοπιστεί το όχημα τύπου ΒΑΝ ,μάρκας Toyota Hiace,χρώματος μπεζ. Τα άτομα του κλιμακίου της ομάδας εργασίας ήταν τέσσερα ενώ τα άτομα του άλλου “Χώρου” ήταν δύο ,άοπλα,γυμνασμένα,μιλούσαν ελληνικά και διέφυγαν από το χώρο της εμπλοκής χρησιμοποιώντας μοτοσυκλέτα τύπου Enduro ,χρώματος κίτρινου που δεν έφερε πινακίδες κυκλοφορίας.Το προαναφερόμενο όχημα εγκαταλείφθηκε στο χώρο της εμπλοκής.

-Εντός του προαναφερομένου οχήματος βρέθηκαν στοιχεία από τα οποία προέκυπτε λεπτομερής καταγραφή της διαδρομής που ακολουθείται κατά τη μετακίνηση του κ.Πρωθυπουργού από την κατοικία του στο Γραφείο του,τα συνοδευτικά οχήματα,οι συνοδευτικές μηχανές ασφαλείας ,καθώς και:

•Χάρτες στους οποίους είχαν σημειωθεί τα σημεία συνάντησης των ομάδων παρακολούθησης και υποστήριξης ,μεταξυ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η οδός Φανερωμένης στη περιοχή του Χολαργού Αττικής. Επίσης ,είχαν σημειωθεί και οι χώροι που αντιστοιχούν στις θέσεις στάθμευσης του CARREFOUR καθώς και το κατάστημα GOODY’S επί της οδού Κηφισίας πλησίον του κόμβου εισόδου στην Αττική Οδό.Επιπλέον υπήρχαν χάρτες των περιοχών Αγίας Παρασκευής -Χαλανδρίου-Χολαργού και Παπάγου. Ειδικά στο χάρτη της περιοχής Αγ.Παρασκευής είχαν σημειωθεί σημεία με μ΄θυρο χρώμα.

•Κιάλια νυχτερινής παρατήρησης
•Εκρηκτική ύλη C-4 και όπλα TOKAREV και KALASNIKOF.
•Υλικά καμουφλάζ (καινούρια,αχρησιμοποίητα),υλικά μακιγιάζ,όπως μολύβια,κουκούλες μη χρησιμοποιημένες που δεν έφεραν κάποιο διακριτικό ,καθώς και γυναικεία ρούχα.
•Συστήματα επικοινωνίας συγχρονισμένα στις συχνότητες της ΕΛ.ΑΣ υψηλής ευκρίνειας και εμβέλειας.
•Τηλεχειριστήριο
•Τρόφιμα (ξηρά τροφή και σοκολάτες).
•Σκηνές

β.Τα παραπάνω περιγραφόμενα στοιχεία και υλικά εξετάσθηκαν στα Κεντρικά της Μόσχας και όλες οι αναλύσεις που έγιναν κατατείνουν στα ακόλουθα συμπεράσματα:
-Πρόκειται περί οργανωμένου σχεδίου παρακολούθησης του Στόχου που οργανώθηκε από Δυτικές Υπηρεσίες με τη συμμετοχή και της ομολογης Υπηρεσίας του Ισραήλ.
-Το εν λόγω σχέδιο υλοποιήθηκε κυρίως από Έλληνες.
-Ο αντικειμενικός σκοπός του εν λόγω σχεδίου ήταν η πραγματοποίηση επίθεσης σε βάρος του Στόχου,με ειδικότερο σκοπό την αναβολή ή την ματαίωση της ενεργειακής πολιτικής της χώρας.
-Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει στα χέρια του από τον Άλεξ Ρόντο (Σύμβουλο του Προέδρου της Γεωργίας),σχέδιο των Αμερικανών για αναβολή ή ματαίωση του Αγωγού SOUTH STREAM. Το εν λόγω σχέδιο προσβολής του Στόχου αποτελεί τμήμα του συνολικού σχεδιασμού αποσταθεροποίησης της χώρας που έχει τη κωδική ονομασία “ΠΥΘΙΑ 1” και περιλαμβάνει τα ακόλουθα τέσσερα σκέλη-τμήματα:

•Πολιτική αποσταθεροποίηση που υλοποιείται με την υπόθεση του Βατοπαιδίου.

•Επιχειρηματική αποσταθεροποίηση που υλοποιείται με την καθ΄οιονδήποτε τρόπο υποβάθμισης της ελληνικής οικονομίας. Στην εν λόγω μορφή αποσταθεροποίησης περιλαμβάνονται και οι απαγωγές επιχειρηματιών.

•Κοινωνική αποσταθεροποίηση που υλοποιείται με διάφορες μορφές κοινωνικής αναταραχής στις οποίες περιλαμβάνονται και οι τρομοκρατικές ενέργειες.

•Διάφορα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική.

-Αναφορικά με τη γενιά τρομοκρατών στην Ελλάδα εκτιμήθηκε ότι είναι πλήρως ελεγχόμενη από τις Δυτικές Υπηρεσίες.Είναι ειδικοί σε ληστείες ,απαγωγές (τρεις ομάδες) και το Αντάρτικο Πόλεων (τέσσερις ομάδες).
Επιπρόσθετα ,θεωρούνται άριστοι χειριστές όπλων και μέσων μετακίνησης,ενώ λειτουργούν διαθέτοντας πάντα σχέδιο διαφυγής. Πιθανολογείται ότι οι χώροι απόκρυψής τους βρίσκονται στις περιοχές Γκύζη,Χαλανδρίου,Αγίας Παρασκευ΄ςη και Μεγάρων για την Αττική. Ως τέτοιος χώρος εκτός Αττικής θεωρείται η περιοχή της Θήβας.

2.Επισημάνσεις της Υπηρεσίας μας επί των ανωτέρω αποσπασμάτων;
α.Τα αναφερόμενα “σημεία εντοπισμού” της παρακολούθησης ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα,χωρίς κατ΄ ανάγκη αυτό να σημαίνει κι υιοθέτηση από πλευράς μας της περιγραφόμενης “εν εξελίξει επιχείρησης συνωμοσίας”.
Ωστόσο σημειώνεται ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας,το σημείο εντοπισμού στη Λ.Μαραθώνος είνα κατάλληλο σημείο παρακολούθησης,το σημειο εντοπισμού του CARREFOUR είναι δυνατόν να αποτελέσει σημείο έκνομης ενέργειας,ενώ τα σημεία εντοπισμού στις περιοχές του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ και του ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ θεωρούνται σημεία συνάντησης.

β.Τα σημεία που βρέθηκαν επί χάρτου και προέρχονται απόο το υλικό που αντλήθηκε από την προαναφερόμενη διαδικασία “ελεγχόμενης” εμπλοκής απεικοίζονται στην εικόνα με τίτλο “Σημεία επί Χάρτου”, η οποία επισυνάπτεται. Η αποσταση των εν λόγω σημείων επίσης από την Αττική Οδό χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής,καθώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν ως σημεία αφετηρίας για “έκνομη ενέγεια”.
γ.Η εκρηκτική ύλη C-4 είναι στρατιωτικη εκρητκική ύλη ,μη κυκλοφορούσα ελεύθερα στο εμπόριο και δεν έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι στιγμής ως συστατικό στοιχείο Αυτοσχέδιου Εκρηκτικού Μηχανισμού ,σε καμία από τις τρομοκρατικές ενέργειςες που έχουν κατά καιρούς πραγματοποιηθεί στη χώρα μας.

3.Επισημαίνεται ότι για τις συγκεκριμένες πληροφορίες η αξιοπιστία της πηγής δεν δύναται επί του παρόντος να ελεγχθεί.Η καταγραφή των “ανρικειμενικών στοιχείων” (τοποθέσίες ,ονόματα χώρων,απαοστάσεις κ.λ.π) και η σύνθεσή τους θα μπορούσαν πράγματι να θεωρηθούν ως προετοιμασία μιας απόπειρας κατά του κ.Πρωθυπουργού.Πλην όμως η ερμηνεία που φέρεται να τους δίδεται -ότι δηλαδή αποτελεί οργανωμένο σχέδιο Δυτικών Υπηρεσιών και της MOSSAD σε βάρος του κ.Πρωθυπουργού ,στο οποίο εντάσσονται άλλες υποθέσεις όπως π.χ Βατοπαίδιο,τρομοκρατία κ.λ.π- γεννάστην υπηρεσία μας εύλογα ερωτηματικά. Δεν εποακλείεται συνεπώς οι πληροφορίες αυτές στο σύνολό τους να εντάσσονται στο πλαίσιο επιχειρούμενης παραπληροφόρησης των Κρατικών Αρχών της χώρας μας ,με στόχο την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπιμοτήτων .

4.Σε κάθε περίπτωση ,παρέλκει να επισημάνουμε ,από σκοπιάς Υπηρεσίας μας,την ανάγκη συνεχιζόμενης λήψης αυξημένων μέτρων ασφαλείας του κ.Πρωθυπουργού.
http://www.onalert.gr/default.php?pname=Article&catid=2&art_id=6340

ΗΠΑ: η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων θα προκαλέσει πολιτική αναταραχή στην Τουρκία

WikiLeaks:

To Ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων πρόκειται πάλι να εισαχθεί την Τρίτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ πρός ψήφιση. Με το ψήφισμα καλείται η Βουλή των Αντιπροσώπων να χαρακτηρίσει επίσημα την μαζική σφαγή του πάνω απο 1 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Οθωμανούς στην διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ως γενοκτονία .Η τύχη του ψηφίσματος αυτού δεν φαίνεται να είναι διαφορετική απο αυτή των παρόμοιων αποφάσεων της Γερουσίας τα τελευταία 16 έτη. Τα απόρρητα έγγραφα του Wikileaks αποκαλύπτουν το παρασκήνιο της μυστικής διπλωματίας των ΗΠΑ και της Τουρκίας.


"Κάθε χαρακτηρισμός απο πλευράς των ΗΠΑ των γεγονότων του 1915 ως γενοκτονία θα προκαλέσει πολιτική θύελλα στην Τουρκία και θα επηρεάσουν τις διμερείς σχέσεις με καταστροφικές συνέπειες για τις πολιτικές, στρατιωτικές και εμπορικές πτυχές σχέσεις προειδοποιήθηκε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ με τηλεγράφημα από την Άγκυρα, στις 26 Ιανουαρίου, 2010.

«Κάθε έτος διαβιβάζεται αίτημα προς το Ισραήλ απο την Τουρκία παρακαλώντας να βοηθήσει στην παρεμπόδιση της έγκρισης του νομοσχεδίου για τη αναγνώριση της Γενοκτονία των Αρμενίων απο το Κογκρέσο,απόρρητο τηλεγράφημα από το Τελ Αβίβ, το οποίο διαβιβάστηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 13 Οκτωβρίου 2009.

Άλλα απόρρητα τηλεγραφήματα πρός το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποκαλύπτουν ότι η συνεργασία των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών με τις ΗΠΑ πάγωσε προσωρινά καθώς και το εμπόριο πολεμικού υλικού ως αποτέλεσμα της αντίδρασης της Τουρκίας στις προηγούμενες καταθέσεις ψηφισμάτων αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας απο το Κογκρέσο.

infognomon.gr

Χαβιέρ Σολάνα: «Γιατί πρέπει η Τουρκία να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση»

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011


Ο πρώην Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, Χαβιέρ Σολάνα, προέτρεψε την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι «θα συμβάλλει στην επίλυση περιφερειακών προβλημάτων». Τόνισε ότι η συνεργασία Βοσνίας/Ερζεγοβίνης και Άγκυρας είναι το θεμέλιο για την επίτευξη μιας μόνιμης διευθέτησης.
Σε άρθρο του στην σερβική εφημερίδα Danas ο Σολάνα τόνισε ότι η εμπλοκή της ΕΕ, στην επίλυση των σημερινών προβλημάτων στην περιοχή της Μεσογείου, θα αναπτυχθεί πιο εύκολα σε συνεργασία με την Τουρκία.


«Στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη η συνεργασία της ΕΕ και της Τουρκίας αποτελεί το θεμέλιο για την επίτευξη μια μακροπρόθεσμης επιλογής», σημειώνει ο Σολάνα και θα συνεχίσει: « ο κόσμος θεωρεί σημαντική την συνεργασία Τουρκίας και ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει συνεχώς να συναντιούνται και να αποφασίζουν για το πώς θα επιλύσουν ορισμένα προβλήματα. Είναι κάτι το οποίο είναι σαφές και καθορισμένο. Αυτό σημαίνει είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ. Αυτό είναι το όνειρό μου και εύχομαι να γίνει πραγματικότητα», δήλωσε ο Σολάνα.
--
Πηγή: ina-online

ΣΤΑΙΝΓΚΑΡΝΤ: Κύριε Παπανδρέου σταματείστε τώρα αυτό που κάνετε, ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011
Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο
H Handelsblatt είναι η σημαντικότερη οικονομική εφημερίδα της ηπειρωτικής Ευρώπης, η παληότερη, μεγαλύτερη και εγκυρότερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας. Εκδίδεται στο Ντύσελντορφ, βιομηχανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Τη διευθύνει ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ, οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας πολλών best-sellers. Φιλέλλην και πεπεισμένος ευρωπαϊστής, μας μίλησε για το ελληνικό/ευρωπαϊκό ζήτημα.

Ερώτ. Πως βλέπετε τη νέα συμφωνία Ελλάδας-ΕΕ. Θα δουλέψει;
Απ. ‘Oχι. Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο. Δεν βοηθάει. Χρειαζόμαστε πραγματική λύση. Δεν είναι πολύ σοφό να καταπολεμάς κρίση χρέους με τεράστια νέα χρέη.


Ερ. Η εναλλακτική;

Απ. Αναδιάρθρωση. Διαπραγμάτευση για ανακούφιση από το χρέος. Λες σε όσους πήραν ρίσκο, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, ελάτε να βρούμε λύση, για να αποσπάσει κάτι η Ελλάδα. Χρειάζεστε αέρα να αναπνεύσετε. Προσθέτοντας χρέος σε μια ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα θα έχεις βαθύτερη κρίση, αύξηση χρέους, διάλυση του ηθικού.

Ερ. Μα σχεδόν όλοι λένε ότι μία είναι η λύση: λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, πλήρης αποπληρωμή…
Απ. Λάθος. Τι μάθαμε από την ιστορία; Ο Σακς και τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα να συνεφέρουν την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Ο Σακς αποκήρυξε τη συνταγή του! Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι δεν έχει νόημα να κόβεις δαπάνες και να αυξάνεις φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην Ανατολή. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα. Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνουμε στην Ελλάδα.

Ερ. Οι αντίπαλοι της αναδιάρθρωσης λένε ότι αντιπροσωπεύει συστημική απειλή για τις τράπεζες.

Απ. Οι τραπεζίτες μας, περιλαμβανομένης της Ντώυτσε Μπανκ, μου λένε ότι έχουν ενσωματώσει στους ισολογισμούς ένα κούρεμα π.χ. 30%. Το περιμένουν κι αν δεν το κάνετε οι χρηματαγορές και οι ιδιώτες επενδυτές δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να αναπτυχθεί. Τώρα, οι χρηματαγορές είναι κλειστές για σας, αν δεν πληρώσετε 25%. Για να βγεις από την παγίδα πρέπει να αναδιαρθρώσεις. Οι τράπεζες είναι έτοιμες.

Ερ. ‘Άλλες τράπεζες μπορεί να μην είναι έτοιμες, υπάρχουν και τα CDS.

Aπ. Αυτά τα λένε όσοι θέλουν να τα φορτώσουν όλα στους φορολογούμενους. Σε τελική ανάλυση είναι πολιτική απόφαση. Δεν μπορούν όσοι πήραν ρίσκο να φορτώσουν το κόστος στις κοινωνίες. Πρέπει να τιμωρηθούν.

Ερ. Λένε ότι οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να χρεωκοπήσουν. Τα κράτη και οι κοινωνίες;

Απ. Κάποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Και θα έρθει, και ο οικονομικός και ο πολιτικός, που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος για την ΕΕ. Οι Γερμανοί είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για βοήθεια. Αλλά δεν είναι βοήθεια. Τα δισεκατομμύρια δεν πάνε στην Ελλάδα, πάνε στις τράπεζες. Επιδεινώνεται η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και ο προϋπολογισμός. Πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση.

Ερ. Αν σας ρωτούσε, τι θα συμβουλεύατε τον κ. Παπανδρέου;

Απ. Πρώτο, να σταματήσει να κάνει βαθύτερη την κρίση χρέους με νέο χρέος. Να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους επενδυτές, κράτη και ιδιώτες. Να προσέξει ταυτόχρονα τις τράπεζές του, να μην υπάρξει πανικός με τις καταθέσεις. Δεύτερο, να βάλει στο τραπέζι ένα πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης, που θα επιτρέψει να έρθει νέο δημόσιο και ιδιωτικό χρήμα, όχι για να πληρωθεί το χρέος, αλλά για νέες υποδομές και επενδύσεις. Το πραγματικό πρόβλημά σας είναι η μεγάλη αδυναμία της οικονομίας να ανταγωνισθεί στις εξαγωγές. Η γερμανική οικονομία εξάγει τρία δις καθημερινά, η ελληνική πενήντα εκατομμύρια. Είναι πολύ μεγάλο χάσμα. Χρειάζεται πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης. Τρίτο, να κινητοποιήσει τους ανθρώπους. Τώρα τους ρίχνει, κόβοντας δαπάνες, αυξάνοντας φόρους. Πρέπει να εμπνεύσει τη χώρα, να αναγνωρίσει τις αποτυχίες του παρελθόντος, την ανάγκη για σταμάτημα των υπερδαπανών και επιστροφή στη δουλειά, να σας κινητοποιήσει. Είναι πολύ σημαντικό.

Ερ. Μα έχει διαπραγματευτικά όπλα;
Απ. ‘Εχει. ‘Ολοι ενδιαφέρονται για το μέλλον της Ευρώπης. Κάνουμε ιστορία τώρα. Γεννιούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είμαστε τμήμα της διαδικασίας, βλέπουμε τη γέννηση ενός κράτους, μας τρομάζει, είναι δύσκολη, περίπλοκη. Αλλά πιστεύω ότι θα γεννηθεί στο τέλος αυτής της διαδικασίας που άρχισε στο τέλος του Πολέμου. Οι κρίσεις είναι μέρος της διαδικασίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι η κύρια αξία μας. ‘Ολοι ξέρουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια κρίση χρέους. Η Ελλάδα κρατάει το μέλλον όλου του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ερώτ. Ζητάτε ευρωπαϊκό «New Deal»;
Απάντ. Θάλεγα περισσότερο σχέδιο Μάρσαλ ή το πρόγραμμα για την Ανατολική Γερμανία.

Ερώτ. Είναι ασύμβατο με τη δομή του Μάαστριχτ
Απ. Η δομή αυτή έχει ήδη καταστραφεί. Το πρώτο κράτος που δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τη συνθήκη ήταν η Γερμανία. Στην ύφεση του ’90 δεν εφαρμόσαμε το 3% των ελλειμμάτων. Το Μάαστριχτ είναι ένα κομμάτι χαρτί, Πρέπει να το προσαρμόσουμε. Συμφωνώ με την πρόταση Τρισέ για Υπουργείο Οικονομικών. Πάει στη σωστή κατεύθυνση. Θα επαναφέρει και την εμπιστοσύνη στη Νότιο Ευρώπη.

Ερ. Υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικοί να πάρουν μέτρα εις βάρος των τραπεζών;
Απ. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μας έστειλε ένα καθαρό μήνυμα ανεβάζοντας πάνω από 20% το επιτόκιο της Ελλάδας. Το φανάρι είναι κόκκινο, πολύ κόκκινο. Μας λένε «σταματείστε αυτό που κάνετε τώρα». Το δεύτερο σήμα που μου έρχεται από ιδιώτες επενδυτές είναι «ας καθήσουμε να βρούμε λύση». Οι χρηματαγορές είναι το μόνο ανθρώπινο σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για το μέλλον. Χρειαζόμαστε νέο ξεκίνημα. Δώσαμε πίστωση 110 δις στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία δώσαμε 160 δις κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Μπορεί να γίνει. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

Ερ. Γιατί Γαλλία και Γερμανία δεν σταμάτησαν τις επιθέσεις των αγορών στην Ελλάδα το 2009-10.
Aπ. Αυτή είναι η μία πλευρά. Αλλά οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πηγαίνουν μια χαρά. Παράγουμε πολύ πλούτο. Υπάρχει πρόβλημα προϋπολογισμού σε μια-δυο χώρες; Ας αναδιαρθρώσουμε το χρέος και ας φτιάξουμε προγράμματα επιστροφής στην ευημερία.

Ερ. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί παίρνουν υπόψι τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα;
Απ. Δεν είμαι σίγουρος. Παίρνουν υπόψι τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στις δικές τους χώρες. Μιλούσα τις προάλλες με τον Υφυπουργό Οικονομικών του Σόιμπλε, έχουν την ελληνική κοινωνική κατάσταση στο ραντάρ, κυρίως όμως φοβούνται ένα εθνικό «ξέσπασμα» των Γερμανών. Υπάρχει πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης. Γι’ αυτό λέω να σταματήσουμε να ρίχνουμε κάτω την Ελλάδα.
Σέβομαι το πρόσωπο και την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Είναι ήρωας. Πλησιάζει όμως σε σημείο που πρέπει να σκεφτεί πολύ. Χρειαζόμαστε κάποιον τώρα να αλλάξει το παιχνίδι. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να βρει μια έξοδο από την παγίδα. Δεν θα προέλθει από τη Γερμανία ή τη Γαλλία. Γνωρίζω και σέβομαι τον κ. Παπανδρέου, έχει δώσει το λόγο του στον χρηματοπιστωτικό τομέα ότι δεν θα υπάρξει αναδιάρθρωση και κούρεμα, αλλά πρέπει να στείλει τώρα το αρχικό πολιτικό μήνυμα. Κάναμε λάθος τον περασμένο ενάμισυ χρόνο. Πρέπει να βρούμε λύση, νέο δρόμο. Η πολιτική και στρατηγική κίνηση πρέπει νάρθει από τον ίδιο και το γραφείο του τώρα. Αν εκείνος δεν ζητήσει αναδιάρθρωση δεν μπορεί να την κάνει η ‘Αγκελα Μέρκελ. Πρέπει να υποστηρίξει την ιδέα ενός προγράμματος ανάκαμψης, να πει για σταθείτε ένα λεπτό, είμαστε περήφανοι άνθρωποι, περήφανοι για ότι κάναμε μεταπολεμικά, γυρίσαμε στη δημοκρατία, μπήκαμε στην ΕΕ, προσπαθήσαμε σκληρά, ίσως όχι αρκετά, αλλά προσπαθήσαμε να ικανοποιήσουμε το Μάαστριχτ, αλλά πρέπει να βρούμε μια διέξοδο τώρα. Πρέπει να κινητοποιήσει όχι μόνο το λαό του, αλλά και τη διεθνή κοινότητα, ότι αξίζει να γίνει ακόμα μια επένδυση, όχι μόνο στο τραπεζικό σύστημα, σε ανθρώπους, σε σχέδια, σε ιδέες, νέες τεχνολογίες και υποδομές. Αναπτύξαμε μεταπολεμικά την Ευρώπη, ε, δεν είναι μεγάλο πρόβλημα η Ελλάδα! Ο Παπανδρέου είναι στη θέση του οδηγού για αυτή τη στρατηγική κίνηση. Είναι αρκετά έξυπνος για να το αντιληφθεί. ‘Ισως χρειάζεται χρόνο, ίσως του είναι δύσκολο, γιατί έχει δώσει το λόγο του. Μπορεί στο τέλος της διαδικασίας να μην είναι αυτός που θα περπατήσει στο νέο δρόμο. Πρέπει να κάνει όμως τώρα την κίνηση, ακόμα κι αν χρειαστεί τελικά κάποιος άλλος στη θέση του οδηγού.
Και χρειάζεστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε λύση. Η λύση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Πρέπει οι άνθρωποι να γυρίσουν σε παραγωγική δουλειά, σε ανάπτυξη. Τα κίνητρα δεν είναι μικρό, είναι μεγάλο τμήμα της λύσης. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, με όλο τον σεβασμό μου, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.
Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφήρμοσαν το σχέδιο Μοργκεντάου για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας. Αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα, ακόμα κι αν κανείς δεν έχει την πρόθεση. Προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τους ‘Ελληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στη δουλειά. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο Μοργκεντάου στο σχέδιο Μάρσαλ. Εμείς πρέπει να πάμε από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά

Ερ. Τόκαναν γιατί φοβήθηκαν τον κομμουνισμό
Απ. Και τώρα υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης (implosion) της Ευρώπης. Με την Ινδία και την Κίνα απέναντι, θα πάμε στα έθνη-κράτη; Ταίζουμε ένα εθνικιστικό θηρίο που είναο ο εχθρός της ευρωπαϊκής ιδέας.

Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 11.6.2011

ΑΟΖ

Αναδημοσίευση από http://www.newscode.gr/diplwmatia/story/27647/kathoriste-eseis-aoz-kai-antidrash-ths-toyrkias-tha-einai-aitia-polemoy-gia

«Καθορίστε εσείς ΑΟΖ και αντίδραση της Τουρκίας θα είναι αιτία πολέμου για εμάς» λέει το Ισραήλ
14/04/2011 07:54

Του Δημήτρη Μπεκιάρη

«Καθορίστε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη σας με την Κύπρο, και οποιαδήποτε απειλή, αντίδραση και πρωτοβουλία της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας θα θεωρείται για εμάς Casus Belli». Αυτό είναι το μήνυμα το οποίο μετέφεραν την προηγούμενη εβδομάδα Ισραηλινοί αξιωματούχοι σε ανώτατα στελέχη του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Όπως αναφέρει πολύ καλά πληροφορημένη πηγή στο newscode.gr «Οι Ισραηλινοί είναι έτοιμοι να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Είναι στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει με τολμηρά βήματα».

Σύμφωνα με πολύ καλά πληροφορημένες πηγές του newscode.gr, το Ισραήλ είναι έτοιμο να παράσχει οποιαδήποτε στήριξη στην Ελλάδα, από την στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να προχωρήσει στον καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της συμπεριλαμβανομένου και του Καστελόριζου.

Ιδιαίτερα δεν μετά τον χαρακτηρισμό του Ισραήλ στην τουρκική «Κόκκινη Βίβλο» ως «βασικής απειλής», το Τελ Αβίβ είναι αποφασισμένο όσο ποτέ να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα. Εξάλλου, τους τελευταίους μήνες τα δείγματα στο πεδίο της προσέγγισης της Αθήνας με το Ισραήλ στον στρατιωτικό τομέα υπήρξαν θετικά. Η επικοινωνία και οι επαφές ανάμεσα στα ανώτατα κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας και του Ισραήλ είναι συνεχείς τους τελευταίους μήνες, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί μυστικές συναντήσεις ανάμεσα σε ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων των δύο χωρών στην Αθήνα, με αντικείμενο τόσο την στρατιωτική συνεργασία, όσο και την μελλοντική προμήθεια ισραηλινών εξοπλιστικών προγραμμάτων (εννοείται όταν και αν η Ελλάδα αντιμετωπίσει με επιτυχία την σφοδρή οικονομική κρίση).

Ενιαίος χώρος

Το Ισραήλ επιθυμεί να δημιουργηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα ένας «ενιαίος», επί της ουσίας, χώρος Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών με την Κύπρο και την Ελλάδα, στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Εξάλλου δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που το Τελ Αβίβ με δική του πρωτοβουλία έδωσε στη δημοσιότητα χάρτες με βάση τους οποίους αναγνώριζε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ελλάδας.

Η προοπτική του καθορισμού της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης θα αποτελέσει την βάση για την υλοποίηση του σχεδίου κατασκευής αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ελλάδα, με τη χώρα μας να αναλαμβάνει ρόλο διαμετακομιστικού κέντρου του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Ήδη η Ισραηλινή πλευρά από το περασμένο καλοκαίρι έχει υποβάλει αυτή την πρόταση προς την ελληνική. Ταυτόχρονα ο καθορισμός Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την πλευρά της Ελλάδας, θα ενισχύσει την προοπτική απόκτησης του απαραίτητου για το Ισραήλ στρατηγικού βάθους στη Μεσόγειο.

Στο Τελ Αβίβ, θεωρούν ότι στην παρούσα συγκυρία οι προϋποθέσεις είναι οι κατάλληλες, ώστε η Ελλάδα να προχωρήσει με τολμηρά βήματα στον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, δεδομένου ότι η κατάσταση στην ανατολική μεσόγειο, εξαιτίας των ραγδαίων εξελίξεων στον αραβικό κόσμο και ειδικότερα στο βορειο-αφρικανικό χώρο, ευνοεί τις τολμηρές, αλλά και εξαιρετικά μεγάλης στρατηγικής σημασίας αποφάσεις.

Κύπρος

Το Ισραήλ παρακολουθεί πολύ στενά τις εξελίξεις στην βόρειο Κύπρο και τις αντιδράσεις των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι ζητούν την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού κατοχής και καθιστούν δηλωτική την επιθυμία τους για αποδέσμευση από την Τουρκία. Σε αυτό το πλαίσιο το ενδιαφέρον τόσο της Αθήνας, όσο και του Τελ Αβίβ προκάλεσε η συνάντηση εκπροσώπων ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών κομμάτων στο ξενοδοχείο «Λήδρα Palace» στη Λευκωσία, με αντικείμενο συζήτησης το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Σε σχετική ανακοίνωση, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι «Τα οφέλη των φυσικών πόρων πρέπει να προκύπτουν για όλους τους Κυπρίους και να μπορούν να συμβάλλουν στην χρηματοδότηση της λύσης του Κυπριακού».

Η ένταση και οι αντιδράσεις που εκδηλώνονται στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο εναντίον της Τουρκίας, μπορεί να επηρεάσουν μελλοντικά και τις εξελίξεις στο θέμα του καθορισμού των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, δεδομένου ότι επίκειται επιτάχυνση των επαφών στο πλαίσιο της διαπραγματευτικής διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού. Τον περασμένο Φεβρουάριο η ηγεσία του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους προανήγγειλε την διεξαγωγή ερευνών για κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου και ταυτόχρονα έκανε γνωστό ότι θα προχωρήσει σε καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Τουρκία και όλα αυτά εν μέσω των σφοδρών αντιδράσεων και των διαδηλώσεων εναντίωσης προς την τουρκική παρουσία στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου.

Καλά πληροφορημένοι διπλωματικοί κύκλοι εκτιμούν ότι εκείνη η απόφαση της τουρκοκυπριακή ηγεσίας, σε εκείνη τη συγκυρία αποτελούσε ένα ακόμη δείγμα εκνευρισμού. Σύμφωνα με τους ίδιους διπλωματικούς κύκλους «Οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να κοιτάξουν το μέλλον τους, να αξιολογήσουν τα υπέρ και τα κατά της τουρκικής κατοχής, η οποία τους οδηγεί σε απομόνωση και σε ένα μέλλον οικονομικής καταστροφής».

Τι κρύβεται πίσω από την Διαφήμιση της Vodafone..

ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι χθεσινές διαδηλώσεις των εργατοϋπαλληλικών οργανώσεων κατά των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων της Κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, για την οποία άλλοι ευθύνονται και πρέπει να πληρώσουν, στρέφονταν και κατά των αθλίων γερμανικών σχολίων κατά του Ελληνικού Λαού, η αιτία των οποίων δεν είναι η ουδέποτε εκφρασθείσα απαίτησή μας «να πληρώσουν οι Γερμανοί τα δικά μας λάθη», αλλά η ζωντανή και λανθάνουσα μνήμη τους για την ένδοξη Αντίστασή μας κατά της βάρβαρης γερμανικής Κατοχής του 1940-1944.
Δυστυχώς ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι –ελπίζουμε όχι και ο Γερμανικός Λαός- μνησικακούν κατά του Λαού μας για την Αντίστασή του και τις συνέπειες που είχε σε βάρος της Γερμανικής εξόρμησης για την υποταγή της Ευρώπης και όχι μόνον.
Εκείνο όμως που μας συντάραξε περισσότερο από τα γερμανικά σχόλια και δημοσιεύματα, ήταν η χτεσινή συμπεριφορά των αστυνομικών κατά του πρώτου ήρωα της Εθνικής μας Αντίστασης, του Μανόλη Γλέζου, που μαζί με τον Απόστολο Σάντα κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, πριν περάσει ένας μήνας από την ανάρτησή της. Ο Μανόλης Γλέζος από το 1996 είναι Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και αγωνίζεται για την επίλυση του εθνικού αυτού θέματος, ενώ οι κυβερνήσεις μας αδρανούν. Ασφαλώς οι αστυφύλακες που διέπραξαν το ολέθριο αυτό λάθος δεν γνώριζαν ποιός ήταν ο ασπρομάλλης που κλωτσούσαν, του έριχναν άφθονα ασφυξιογόνα στο πρόσωπο και τον έριξαν λιπόθυμο στο έδαφος και τώρα νοσηλεύεται στην εντατική της καρδιολογικής κλινικής του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» για την αντιμετώπιση των σοβαρών βλαβών που υπέστη στο αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα, αλλά και στα μάτια του. Αυτό όμως δεν είναι ελαφρυντικό των δραστών και των προϊσταμένων τους, πρώτον γιατί τέτοιες βάρβαρες επιθέσεις δεν πρέπει να γίνονται κατά οποιουδήποτε πολίτη και δεύτερον γιατί είναι αδιανόητο να μην αναγνωρίζουν οι αστυνομικοί ποιός είναι ο Μανόλης Γλέζος. Έπρεπε να είχαν διδαχθεί ότι υπάρχουν στη χώρα μας πρόσωπα που κάνοντας το καθήκον τους έγραψαν ιστορία και πρέπει να τα αναγνωρίζουμε, να τα σεβόμαστε και να τα προστατεύουμε.
Αθήνα, 6 Μαρτίου 2010
Ο Αντιπρόεδρος του Ε.Σ.Δ.Γ.Ο.Ε Ο Γενικός Γραμματέας
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης Ευάγγελος Μαχαίρας

Παρασκήνια της συνεδρίασης Εξωτερικών Υποθέσεων για το Αρμενικό

Με 23 ψήφους έναντι 22 η Bουλή των Aντιπροσώπων στις ΗΠΑ αναγνώρισε τις σφαγές των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους ως γενοκτονία. Κόντρα στα εκατομμύρια που ξόδεψε η Τουρκία για να εμποδίσει την αναγνώριση από την Βουλή των Αντιπροσώπων δεν τα κατάφερε. Και η απόφαση, της έστειλε το δυνατό μήνυμα ότι η Τουρκία ούτε ψήφο έχει ούτε βέτο στο αμερικανικό Κογκρέσσο. Στην συζήτηση παρευρέθηκε και ο Τούρκος πρέσβης.

Παρακολούθησα δορυφορικά ζωντανά την συζήτηση και μου έκανε εντύπωση η εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του σώματος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Χάουαρτ Μπέρμαν. ΄Ηταν μια ομιλία καταπέλτης εναντίον της Τουρκίας καταγράφοντας μαρτυρίες για την γενοκτονία από αμερικανικά, βρετανικά, γερμανικά, ιταλικά, σουηδικά, και έγγραφα άλλων χωρών που επιβεβαιώνουν την βαρβαρότητα των Οθωμανών Τούρκων για την εκ προμελέτης σφαγή και εθνικό ξεκαθάρισμα των Αρμενίων.

Εκθέσεις και θέσεις ακαδημαικών, ερευνητών και από το Ισραήλ που καταδικάζουν την Τουρκία για τα εγκλήματά της. Ο κ. Μπέρμαν είπε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες ως ηγέτιδα χώρα στην υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει την ηθική υποχρέωση να περάσει το ψήφισμα. ΄Ισως να υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις, όμως πιστεύω είπε, η Τουρκία εκτιμά τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ όσο εκτιμούμε και εμείς τις σχέσεις μας μαζί της. Ο δε κ. Άκερμαν που υποστήριξε την αναγνώριση, υπέδειξε τους τρείς επιζώντες της γενοκτονίας που παρευρέθηκαν, ηλικίας, 97, 98 και 105 και είπε « Είναι εδώ για δικαιοσύνη. Για πόσο ακόμα θα περιμένουν;”

Άλλος που μίλησε υπέρ της αναγνώρισης είπε, αυτά που λέμε και εμείς για χρόνια. Ενόσω τέτοια εγκλήματα παραμένουν ατιμώρητα κάποιοι θα συνεχίζουν να τα επαναλαμβάνουν. Είναι καιρός η Τουρκία να καταλάβει ότι δεν μπορεί να σταματήσει την αναγνώριση της γενοκτονίας. Την έχουν αναγνωρίσει 11 άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, η Ευρωπαική Ένωση, όλη η Ευρώπη, συνολικά άλλες 25 χώρες, δεν μπορούν οι ΗΠΑ να παραμείνουν απαθείς. Η Τουρκία οφείλει να συνθηκολογήσει με το παρελθόν της...

Δεν μπορεί να προεξοφληθεί η έκβαση του ψηφίσματος, κατά πόσο δηλαδή θα φθάσει στην ολομέλεια της Βουλής, αλλά ο πρόεδρος της Επιτροπής είχε δηλώσει ότι θα το φέρει ενώπιον της αν θα υπάρξουν αρκετοί ψήφοι για να περάσει. ΄Ομως είναι ενδεικτικό ότι και παρόλες τις τουρκικές πιέσεις ως αποτέλεσμα των οποίων η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον ζήτησε από τον πρόεδρο της επιτροπής να ακυρώσει την συζήτηση επικαλούμενη τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι θα χαλάσει το κλίμα ομαλοποίησης σχέσεων Αρμενίας-Τουρκίας, ο πρόεδρος απέρριψε τους ισχυρισμούς. Απάντησε κατά την συζήτηση ότι τα πρωτόκολλα που υπέγραψε ο Ερτογκάν δεν έχει καμία διάθεση να τα εφαρμόσει. ΄Αρα δεν αξίζουν το χαρτί στα οποία γράφτηκαν.

Να πούμε ότι παρόμοια ψηφίσματα εγκρίθηκαν από τη Βουλή και το 1975 και το 1984 αλλά δεν πέρασαν στην ολομέλεια. Το 2000 δε ψήφισμα για την γενοκτονία βρισκόταν καθ΄όδόν προς το Βουλή όταν η ψηφοφορία αιφνίδια διακόπηκε με επέμβαση του τότε προέδρου Κλίντον, όπως έγραψαν οι Λος Άντζελες Τάιμς. Αλλά και το 2007 όταν επενέβη ο πατέρας Μπούς.

Ο φιλότουρκος Μαικ Μακμάν – και κάποιοι δικοί μας...

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι όλοι οι Δημοκρατικοί στην περιφέρεια της Νέας Υόρκης ψήφισαν υπέρ της αναγνώρισης εκτός του Μάικ Μακμάν, ο οποίος φανερά υποστηρίζει το τουρκικό λόμπυ και τις θέσεις της Άγκυρας. Αλλά επικαλείται ότι είναι και ...φίλος τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας! Υποστηρίζεται περιέργως και από κάποιους Ελληνοκύπριους. Οι οποίοι τις τελευταίες μέρες δυστυχώς αντί να τον πιέσουν και να τον στριμώξουν να υποστηρίξει την αναγνώριση της γενοκτονίας, ενώνοντας τη φωνή τους με όλους τους Αρμένιους και Έλληνες για το σκοπό αυτό, κάποιοι επώνυμοι λοιπόν, (διατηρώ λεπτομερώς τις δηλώσεις τους μέσω εμειλς) καλούσαν τους δικούς μας που δούλευαν για την αναγνώριση, να αφήσουν ήσυχο τον Μακμάν γιατί είναι φίλος μας και ότι άλλο το κυπριακό και άλλο το αρμενικό ή το κουρδικό, άρα δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν αυτά ή το γεγονός ότι αυτός ασπάστηκε το τουρκικό λόμπυ. Μας φτάνει που είναι φίλος της Κύπρου! (Διζωνικός όντως).

Μάλιστα ένας επώνυμος έφθασε στο προκλητικό σημείο να τους κατηγόρησε κιόλας πως «κάνουν ζημιά στο Κυπριακό»! Πως; Επειδή εκθέτουν την τουρκική σχέση του Μακμάν και τον πίεζαν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης και επειδή είναι οοι Ε/κ αυτοί απορρίπτουν την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία που υποστηρίζει και ο «φίλος» Μακμάν του τουρκικού λόμπυ! Αφήστε τον Μακμάν ήσυχο έλεγαν...(Σ.Σ. Ελληνοκύπριοι της ΠΣΕΚΑ δεξιώθηκαν σε «μπάρπεγκιου» πρόσφατα τον Μακμάν, υπάρχουν οι φωτογραφίες, αλλά δεν θεώρησαν πρέπον να τον στριμώξουν να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης).

Το πόση πραγματική «ζημιά» ΠΑΡΟΛΙΓΟΝ να προκαλούσε άμεσα στο Κυπριακό, λαμβάνοντας υπόψη ότι η προσυπογραφή της γενοκτονίας πέρασε με μία ψήφο, η φιλο- Μακμανική τους αφοσίωση, έχει καταγραφεί αρνητικότατα γι΄αυτούς και το ρόλο τους. (΄Ενας από αυτούς είναι και των ΜΜΕ προς Κύπρο).

Ενώ η περιφερειακή επιτροπή της μεγαλύτερης ελληνοαμερικανικής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ με επιστολή της προς τον Μάικ Μακμάν τον κάλεσε να ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης. ΄Ομως τέτοια έκκληση δεν έγινε από τις ελληνοκυπριακές οργανώσεις.

Κλείνω με την αινιγματική δήλωση του κ. Basil Mossaides, διευθυντή της ΑΧΕΠΑ ο οποίος (βλέπε πιο κάτω) είπε μεταξύ άλλων: «...Οι ηγέτες της Ελληνοαμερικανικής οργάνωσης πιστεύουν πως η Ιστορία δεν αλλάζει ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε από λομπίστες με μεγάλες τσέπες.» Καταλήγοντας ο κ. Μοσαϊδης τόνισε πως «η ΑΧΕΠΑ σαν οργάνωση που στάθηκε πάντοτε υπέρ της αλήθειας και υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν χωρίς φόβο, εκφράζει ευγνωμοσύνη στα μέλη του Κογκρέσου που με την ψήφο τους έκαναν ότι ήταν σωστό να γίνει»

Εν τω μεταξύ η Τουρκία κάλεσε τον πρέσβη της στην Άγκυρα για διαβούλευση.

Φανούλα Αργυρού Ερευνήτρια/συγγραφέας Λονδίνο. 5.3.2010
www.cyprusactionnetwork.org